Είχα μια αγάπη μια φορά..

Jolene

Όταν πηγαίναμε στον Επιτάφιο

Ετοιμαζόμαστε, θυμάμαι, από νωρίς. Και μη θαρρείτε ότι γινόταν τίποτα σπουδαίο. Μέσα μας μόνο κάτι περίεργο συνέβαινε. Κάτι μοναδικό, που είχε τη μυρωδιά βιολέτας, τη γεύση της ανάλαδης φακής και αυτή την πένθιμη μελαγχολία του σούρουπου. Όμως πολύ περισσότερο από κάθε μέρα. Ίσως γιατί, τη μέρα αυτή του Επιταφίου, η δύση του ήλιου ήταν πάντα μυστική. Απλώς σκοτείνιαζε και μέσα απ' τα μαύρα σύννεφα, έτρεχαν κι’ έπεφταν στη γη χοντρές, αραιές σταγόνες. Σαν δάκρυα της θλίψης ακριβά…. Και τότε αυτό συνέβαινε: ντυνόμαστε, παίρναμε τα κεριά, κίτρινα πάντα, και ανηφορίζαμε στον χωματόδρομο, ως τις γραμμές του τρένου...

Η νύχτα ήταν πυκνή σαν φτάναμε στο κουρείο του Θανάση. Ήταν ο θείος μας και κράταγε το μαγαζί ανοιχτό, για να μας περιμένει. Μπαίναμε μέσα, μας καλοδεχότανε, μας γέμιζε με χάδια και φιλιά κι αμέσως έπιανε να κουβεντιάζει μυστικά με τη μητέρα. Εμείς ξαπλώναμε στον ψάθινο μεγάλο καναπέ και αρχίζαμε γκριμάτσες στους καθρέφτες. Τεράστιους, κρυστάλλινους, οβάλ, μέσα στην ακριβή κορνίζα, έπιαναν απ' χο πάτωμα σχεδόν, ως το ταβάνι. Στο πάνω μέρος, στην κορυφή, υπήρχαν τα αετώματα με σκαλιστά αγγελάκια. Μπροστά τους οι περίτεχνες ξύλινες κομμωτικές πολυθρόνες, με προεξέχοντα τα αναπαυτικά στηρίγματα ποδιών και τα απαλά πτυσσόμενα μαξιλαράκια.

Ήταν κουρείο κι όμως έμοιαζε, στα παιδικά μας μάτια, σαν ανάκτορο. Με τα μπαρόκ φωτιστικά, τις ξύλινες λακαρισμένες τουαλέτες, με τους γυαλισμένους μπρούντζους, γεμάτες με ξεχωριστά καλλυντικά και ηδονικά μυρωδικά μέσα σε εξαίσια γυάλινα, χρωματιστά δοχεία... Έτσι ξεχνιόμαστε, χαζεύαμε. Και πότε – πότε, βγάζοντας κρυφά από την τσέπη το κλεψιμαίικο κουλουράκι της Λαμπρής, δαγκώναμε, γεμάτοι τύψεις που παραβιάζαμε την αυστηρή νηστεία, μια τόση δα μπουκιά.  Μέχρι που ακούγαμε τις πένθιμες καμπάνες να χτυπούν…

Αμέσως βγαίναμε έξω. Τα καταστήματα έκλειναν σιγά – σιγά, τα φώτα σβήνανε κι ο δρόμος γέμιζε με ήχους εκκωφαντικούς απ’ τις αδέσποτες μεγάλες τρακατρούκες, που έσκαγαν ξαφνικά μπροστά σου, και τους θορύβους των δικτυωτών ρολών που, κατεβαίνοντας, ασφάλιζαν και κλείδωναν τότε τα μαγαζιά... Σε λίγο ακούγαμε από μακριά την μπάντα να παιανίζει πένθιμα κι έφτανε αυτό για να ξαναφουντώσει μέσα μας η ιερή αγωνία για το δράμα του Ιησού. Ύστερα βλέπαμε τα εξαπτέρυγα από μακριά κι ευθύς ανάβαμε τα κίτρινα κεριά, καθώς η λυπημένη ατμόσφαιρα της νύχτας εξέπεμπε μια μελωδία δοξαστική, λυτρωτική, βυζαντινή, εν χορώ, γενναία: Αι γενεαί πάσαι υμνον την ταφήν σου προσφέρουσι, Χριστέ μου...

Και τότε βλέπαμε τον Επιτάφιο, τον πιο ωραίο. Με αψίδες από άσπρα κι άλικα γαρίφαλα που έπαιρναν σχήμα μίτρας ποιμαντορικής μέσα στη λάμψη απ' τα αναμμένα φαναράκια στις γωνιές και στην κορυφή – τα πλαϊνά ανθοστόλιστα με άσπρες και μοβ βιολέτες και πανσέδες. Κι έτσι όπως πέρναγε μπροστά μας μες στη νύχτα, ιπτάμενος, στους ώμους των πιστών, φάνταζε στα αθώα μάτια μας, τα παιδικά,  σαν την «Αγιά Σοφιά», να περπατάει και αυτή ανάμεσα στα πλήθη των πιστών. Αμέσως, ασυνείδητα, με δέος που έφτανε απ’ τη γη ως τον ουρανό, ενώναμε τα δάχτυλα του δεξιού χεριού, τα φέρναμε στο σώμα εμπρός και κάναμε το σήμα τον σταυρού...

 Από την  ανθολογία χρονογραφημάτων του Νίκου Τσαγκρή «Εγώ, Εμείς, Αυτοί είμαστε» (εκδόσεις Καστανιώτης)

Στιγμές..

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στην εφημερίδα Ακρόπολις το 1896 για την χρεωκοπία

Τις ημύνθη περί πάτρης;

Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ' εξεθέωναν οι προεστοί κ' οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε «αθεώνουν» οι βουλευταί κ' οι δήμαρχοι.

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν «φούρνους με καρβέλια», δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ' τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, ον ήθελαν παρουσιάσουν.

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού...

Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ' επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

Πηγή: www.newstrap.gr

Powder

Επειδή σ'αγαπώ..

Ο κόκκινος Ντάνυ

Ένας χρόνος χωρίς τον Μάνο..

In a state

Της σιωπής

Εσύ, η πόλη μου..

Ανεκπλήρωτο..

Αν κάναμε Έρωτα, τότε, θά 'ταν μια μεταφυσική εμπειρία. Θα βούλιαζε ο Χρόνος στην αγκαλιά του Τώρα, θα χάνονταν το Τίποτα στο Πάντα, θα Καίγονταν το Σκοτάδι, ο Παράδεισος θα γκρέμιζε τον Άδη. Αν κάναμε Έρωτα, τότε, θα ήταν ένα Ποίημα χωρίς λόγια, αλλά με Xρώματα. Θά 'τανε χίλια Αρώματα. 
Αν κάναμε Έρωτα. Τότε. Αν. Μη μιλήσεις τώρα. Μην πεις "αν", ούτε "γιατί". Τώρα, σιωπή. Δεν εκδικούνται οι σκοτωμένοι Πόθοι. Μη.

http://mavrosgatos.blogspot.com

Ένα κλεμμένο ποδήλατο

Αγάπη

Κι ήμουν στο σκοτάδι.
Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ' έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότητα,
εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Κώστας Καρυωτάκης

Δεν είμαι τέρας σου λέω-Ένα παιδικό βιβλίο για το σύνδρομο Άσπεργκερ

Είναι πολλά πράγματα που περνάνε από το μυαλό μου. Η αλήθεια είναι πως περιμένω με αγωνία πώς θα δουν αυτό το βιβλίο οι αναγνώστες που έχουν γνωρίσει από κοντά ή ζουν με άτομα με το σύνδρομο Άσπεργκερ. Έχω ακόμα μια τεράστια περιέργεια πώς τα ίδια τα άτομα -παιδιά με το σύνδρομο- θ' αντιδράσουν σε αυτό το βιβλίο.
Αν και το ίδιο το βιβλίο δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ένα επιστημονικό βιβλίο που παρουσιάζει με ακρίβεια τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου, εντούτοις έχει γίνει μια προσπάθεια να φέρει τα παιδιά σε μια πρώτη επαφή με κάποια από τα χαρακτηριστικά.
Ένα άτομο με σύνδρομο Άσπεργκερ-ένα παιδί μιας και παιδί είναι ο ήρωας, μπορεί να μην είναι ο καλύτερος σου φίλος ή ο μαθητής που ονειρεύετεται, αν μου επιτρέπεται να πω κάτι τέτοιο, κάθε δάσκαλος. Είναι όμως ένα παιδί που θα  ήθελε να γνωρίζεις τι πραγματικά είναι, για να μπορείς να δώσεις και να πάρεις όπως γίνεται με όλα τα παιδιά.
Δυστυχώς οι περισσότερες δυσκολίες προκύπτουν από την άγνοιά μας.
Ήθελα να φτιάξω έναν ήρωα που μπορεί να μην είναι τυπικός Άσπεργκερ, αλλά να είναι ένα ήρωας που σου ζητάει να τον συμπαθήσεις και τελικά να τον αγαπήσεις. Γιατί όλα ανεξεραίτως τα παιδιά θέλουν την προσοχή και την αγάπη μας.  Εδώ που τα λέμε και μεις οι μεγάλοι αυτό θέλουμε.
Ελπίζω αυτό το βιβλίο να βοηθήσει -στο βαθμό που γίνεται- άλλους ανθρώπους και κυρίως παιδιά να συνειδητοποιήσουν σιγά σιγά πως η διαφορετικότητα είναι προνόμιο. Και το έχουμε όλοι μας αυτό. Γιατί όλοι είμαστε διαφορετικοί.


Το ξεκίνημα

Ήταν η κουβέντα της Λαμπρινής. "Γράψε για το Άσπεργκερ". Ύστερα οι σκέψεις, οι προσπάθειες, οι αναβολές.. Δε θα το κάνω, είχα πει. Και όμως τελικά, το έκανα.

Το βιβλίο αυτό ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 2009. Γράφτηκε στα πιο απίθανα μέρη-αυτό δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο-πάρκα-καφετέριες-στο αυτοκίνητο-στο σπίτι-σε παραλίες-στο τρένο-σε σπίτια φίλων, σε αίθουσες αναμονής.
Ύστερα ήρθαν τα θετικά σχόλια της Ελένης-μέσα από ένα τηλεφώνημα που πήρα ενώ βρισκόμουν στο χώρο στάθμευσης ενός εμπορικού καταστήματος και η φράση που πάντα της θυμίζω από εκείνο το Δεκέμβρη: "Its gonna be a huge success!". Γελάμε. Πάντα γελάμε.
Ταυτόχρονα, η άποψη της μητέρας μου. Στη συνέχεια, ο δρόμος που καλά γνωρίζω. Αυτός των εκδόσεων. Η πρώτη θετική απάντηση της Αριάδνης και αργότερα της Αγγελικής.
Το Σεπτέμβριο του 2010- μια όμορφη Παρασκευή- το τηλεφώνημα της Αγγελικής: "Ξεκινάμε!"
Έξι μήνες μετά. Μάρτιος 2011. Σε λίγες μέρες μαζί με μένα και άλλοι άνθρωποι, άγνωστοι σε μένα, θα ξεφυλλίζουν το χειρόγραφο των πάρκων, της παραλίας, της καφετέριας, του τρένου, του αυτοκινήτου, της αίθουσας αναμονής, που έγινε βιβλίο...

Παναγιώτα Πλησή

http://deneimaiterassouleo.blogspot.com

Πεθαίνω για σένα..

Διάλεξη και συναυλία από την κιθαρίστρια Εύα Φάμπα

Ναι η κιθάρα είναι ένα όργανο πολυαγαπημένο. Μικροί και μεγάλοι θέλουν να μάθουν να παίζουν και να δημιουργούν μουσικά κομμάτια χτυπώντας τις έξι χορδές της. Πως όμως θα προσεγγίσουν το όργανο αυτό σε βάθος;

Πως θα καταφέρουν να ανοίξουν την πόρτα σε έναν άλλο μουσικό κόσμο όχι και τόσο γνωστό, τον πλούσιο κόσμο της μουσικής γραμμένης για κιθάρα;  Και εστιάζοντας  στην παιδική ηλικία,   τι κομμάτια, τι μουσικό υλικό υπάρχει γραμμένο για παιδιά που μαθαίνουν κιθάρα;    Είτε ακόμα και για μεγάλα παιδιά με μουσικές ευαισθησίες;

Σε αυτό το ευαίσθητο θέμα που έχει να κάνει με "κιθαρίστες" μικρής ηλικίας και την μουσική τους  εκπαίδευση  επέλεξε να αναφερθεί η κιθαρίστρια Εύα Φάμπα στην διάλεξή της  τo  Σάββατο  2  Απρίλη, ώρα 12.30μμ στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24)

Μουσική για κιθάρα, γραμμένη για παιδιά. Δημήτρης Φάμπας, Jorge Cardoso, Nikita Koshkin
Το θέμα αυτό γίνεται πολύ ενδιαφέρον μέσα από τις μουσικές τριών συνθετών του Έλληνα Δημήτρη Φάμπα, του Ρώσου Nikita Koshkin και του Αργεντινού Jorge Cardoso, δηλαδή τις "μελωδίες" του πρώτου, τους "μασκαράδες" του δεύτερου και τις "σουίτες για παιδιά" του τρίτου ειδικά γραμμένες για τα παιδιά που μαθαίνουν κιθάρα.
Eνα νέο ρεπερτόριο για την κιθάρα ειδικά γραμμένο για παιδιά.
Την διάλεξη θα ακολουθήσει συναυλία όπου μια ομάδα μικρών και ταλαντούχων κιθαριστών, μαθητών της Εύας Φάμπα θα  παίξει  έργα  των  συνθετών Δημήτρη Φάμπα, Jorge Cardoso, Nikita Koshkin και Εύας Φάμπα.
Η Εύα Φάμπα είναι μια γνωστή και καταξιωμένη κιθαρίστρια. Παράλληλα με την καριέρα της ως ερμηνεύτριας του οργάνου συνθέτει, εκδίδει και επιμελείται μουσικών εκδόσεων και διδάσκει την τέχνη της κιθάρας  σε ωδεία  αλλά και σε σεμινάρια σε διεθνή φεστιβάλ και πανεπιστήμια.Περισσότερα στην ιστοσελίδα της  www.evafampas.gr

Το πέπλο των άστρων

Ένα δύσκολο επίτευγμα για εκείνους που αγαπιούνται αληθινά
Είναι να ξαπλώσουν αμίλητοι, χωρίς φιλιά ή αγκαλιές,
Χωρίς στρωνίσματα ή πνιγμένους στεναγμούς
Σιωπηλά απολαμβάνοντας ο ένας του άλλου την ομορφιά.

Ας μην υποτιμάμε τα χείλη ή τα χέρια
Ως εγγυήσεις σταθερότητας,
Ούτε τα λόγια ως απαραίτητη επικοινωνία
Όταν καρδιές ανήσυχες προχωρούν ψηλαφητά στο ημίφως

Αλλά οι εραστές εκείνοι που εμπέδωσαν αυτή την ύστατη τέχνη
–Να ξαπλώνουν χώρια, μα να κοιμούνται και να ονειρεύονται μαζί
Ακίνητοι κάτω από το πέπλο των άστρων–
Τον έρωτα στεφανώνουν με κλάδους μυρτιάς.

  

Ρόμπερτ Γκρέιβς, μετάφραση: Σπύρος Δόικας

Τι τραγούδι να σου πω

Καλό ταξίδι

Η οικογένεια του «Εθνους» έχασε έναν δικό της άνθρωπο, τον επί 16 χρόνια συντάκτη της Ηλία Ματθαίο.

Η καρδιά του Ηλία Ματθαίου σταμάτησε ξαφνικά να χτυπά προχθές στις 11 τη νύχτα μέσα στο ταξί που τον μετέφερε από τον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων στο σπίτι του. Μόλις είχε επιστρέψει από την ιδιαίτερη πατρίδα του, που την επισκέφθηκε με την ευκαιρία του εορταστικού τριημέρου.

Εκεί, στο Ξηροκάμπι Λακωνίας όπου γεννήθηκε το 1958, γίνεται αύριο Τετάρτη στις 11 το πρωί η κηδεία του. Επιθυμία της οικογένειας είναι, αντί για στεφάνια, να κατατεθούν τα χρήματα στον λογαριασμό 46848036474 της ΕΤΕ για την ενίσχυση του Μουσικού Γυμνασίου Ξηροκαμπίου. Ο Ηλίας Ματθαίος τελείωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στην Αθήνα. Μετείχε στις πανελλαδικές εξετάσεις και γράφτηκε στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε. 

Τα πρώτα βήματα στη δημοσιογραφία τα έκανε στον «Οδηγητή», εβδομαδιαία εφημερίδα της ΚΝΕ. Το 1986 εντάχθηκε στον «Ριζοσπάστη» και ασχολήθηκε με το αθλητικό ρεπορτάζ. Στο «Εθνος» ήρθε το 1995 ως αθλητικός συντάκτης. Αργότερα ανέλαβε αρχισυντάκτης στο ένθετο «Παιδεία» μέχρι τον αδόκητο θάνατό του. Για ένα διάστημα, το 2000, συνεργάστηκε στην ομογενειακή εφημερίδα «Πρωινή», που απευθυνόταν στους Ελληνες της Αμερικής.

Η εργατικότητα, η επαγγελματική συνέπεια χαρακτήρισαν την ενασχόλησή του σε όλους τους δημοσιογραφικούς τομείς που ανέλαβε. Υπήρξε αγαπητός στους συναδέλφους του και συνεργαζόταν μαζί τους κατά τρόπο υποδειγματικό.

Ασχολήθηκε και με τον συνδικαλισμό. Κατά τις τελευταίες εκλογές στην Ενωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) υπήρξε υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο της παράταξης «Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος». Ανακοινώσεις για τον θάνατό του εξέδωσαν ο Συνασπισμός, η ΕΣΗΕΑ, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικών Συντακτών (ΠΣΑΤ) και η «Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος». Το Γραφείο Τύπου του Συνασπισμού αναφέρει: «Εκφράζουμε τη βαθιά θλίψη μας για τον πρόωρο θάνατο του δημοσιογράφου Ηλία Ματθαίου και τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και τους οικείους του. Ο Ηλίας ήταν ένας μαχόμενος συνδικαλιστής, που δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για την ελευθερία της ενημέρωσης σε δύσκολες ώρες για το δημοσιογραφικό λειτούργημα και να αποτελεί παράδειγμα για τους συναδέλφους του». Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ σημειώνει ότι «ο Ηλίας Ματθαίος υπήρξε ένας πολύ καλός συνάδελφος, ευθύς, αγωνιστής και ευαίσθητος». Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΠΣΑΤ υπογραμμίζει ότι «ο Ηλίας Ματθαίος μπορεί να είχε εγκαταλείψει το αθλητικό ρεπορτάζ, αλλά παρέμενε πάντοτε ''ένας από εμάς'' και πάντα στην πρώτη γραμμή των αγώνων του κλάδου, με ήθος και αξιοπρέπεια». Η «Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος» τονίζει ότι «χάσαμε έναν μοναδικό άνθρωπο, έναν έντιμο συνάδελφο, έναν χαμογελαστό και ευγενικό σύντροφό μας».

ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΕΘΝΟΣΠΟΡ»

Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο

Εφυγε ήσυχα. Απλά. Χωρίς να τον πάρει σχεδόν κανείς είδηση. Οπως ήρθε κι έφυγε από το αθλητικό τμήμα του «ΕΘΝΟΣΠΟΡ», στο οποίο εργάστηκε με απόλυτη ευσυνειδησία. Αρχικά, το 1995, κάλυψε το λεγόμενο κυβερνητικό ρεπορτάζ (ΓΓΑ, ΕΠΟ, ΕΠΑΕ, Αθλητικοί Δικαστές). Μετά, ο τότε επικεφαλής του τμήματος, Πέτρος Μπακατσέλος, τον όρισε υπεύθυνο της έκδοσης των αθλητικών σελίδων του «Εθνους της Κυριακής», καθώς και της εφημερίδας «Πρωινή», που συντασσόταν εδώ και κυκλοφορούσε στις ΗΠΑ. Μέχρι που, μετά την ολοκλήρωση της «Πρωινής», πήρε μεταγραφή για το τμήμα ειδικών εκδόσεων. Ομως, την «ομάδα» του, το «ΕΘΝΟΣΠΟΡ», ποτέ του δεν το «πούλησε». Διότι ήταν οπαδός του.

Φανατικός, μάλιστα. Το ενδιαφέρον του δεν έλειψε ποτέ. Οπως και για τον αθλητισμό, για τον οποίον οι γνώσεις του ήταν άπειρες. Ιδίως στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, το πρώτο καρδιακό επεισόδιο, το 1996, το είχε πάθει σε αγώνα της ποδοσφαιρικής ομάδας του «Εθνους». Τότε, τον χάρο τον ντρίμπλαρε. Προχθές το βράδυ δεν τα κατάφερε. Του είχε στήσει καρτέρι. Κι ας ήταν τύπος και υπογραμμός από τη μέρα που είχε πάθει το πρώτο έμφραγμα. Το τσιγάρο το έκοψε μαχαίρι. Στη διατροφή του ήταν προσεκτικός. Και επιλεκτικός. Φρόντιζε, δε, να περπατά αρκετές ώρες της ημέρας, όπως τον είχε συμβουλεύσει ο θεράπων ιατρός του. Και κάθε φορά που αισθανόταν κάποια ενόχληση, τον επισκεπτόταν, καθώς τον ωχαδερφισμό δεν τον έκανε ποτέ του φίλο. Τον είχε σε απόσταση. Οπως και τον χάρο. Μέχρι που του έκανε σκληρό «φάουλ» (για όλους μας) και πάρ' τον κάτω τον Ηλία μας.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ