Διάλεξη και συναυλία από την κιθαρίστρια Εύα Φάμπα

Ναι η κιθάρα είναι ένα όργανο πολυαγαπημένο. Μικροί και μεγάλοι θέλουν να μάθουν να παίζουν και να δημιουργούν μουσικά κομμάτια χτυπώντας τις έξι χορδές της. Πως όμως θα προσεγγίσουν το όργανο αυτό σε βάθος;

Πως θα καταφέρουν να ανοίξουν την πόρτα σε έναν άλλο μουσικό κόσμο όχι και τόσο γνωστό, τον πλούσιο κόσμο της μουσικής γραμμένης για κιθάρα;  Και εστιάζοντας  στην παιδική ηλικία,   τι κομμάτια, τι μουσικό υλικό υπάρχει γραμμένο για παιδιά που μαθαίνουν κιθάρα;    Είτε ακόμα και για μεγάλα παιδιά με μουσικές ευαισθησίες;

Σε αυτό το ευαίσθητο θέμα που έχει να κάνει με "κιθαρίστες" μικρής ηλικίας και την μουσική τους  εκπαίδευση  επέλεξε να αναφερθεί η κιθαρίστρια Εύα Φάμπα στην διάλεξή της  τo  Σάββατο  2  Απρίλη, ώρα 12.30μμ στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24)

Μουσική για κιθάρα, γραμμένη για παιδιά. Δημήτρης Φάμπας, Jorge Cardoso, Nikita Koshkin
Το θέμα αυτό γίνεται πολύ ενδιαφέρον μέσα από τις μουσικές τριών συνθετών του Έλληνα Δημήτρη Φάμπα, του Ρώσου Nikita Koshkin και του Αργεντινού Jorge Cardoso, δηλαδή τις "μελωδίες" του πρώτου, τους "μασκαράδες" του δεύτερου και τις "σουίτες για παιδιά" του τρίτου ειδικά γραμμένες για τα παιδιά που μαθαίνουν κιθάρα.
Eνα νέο ρεπερτόριο για την κιθάρα ειδικά γραμμένο για παιδιά.
Την διάλεξη θα ακολουθήσει συναυλία όπου μια ομάδα μικρών και ταλαντούχων κιθαριστών, μαθητών της Εύας Φάμπα θα  παίξει  έργα  των  συνθετών Δημήτρη Φάμπα, Jorge Cardoso, Nikita Koshkin και Εύας Φάμπα.
Η Εύα Φάμπα είναι μια γνωστή και καταξιωμένη κιθαρίστρια. Παράλληλα με την καριέρα της ως ερμηνεύτριας του οργάνου συνθέτει, εκδίδει και επιμελείται μουσικών εκδόσεων και διδάσκει την τέχνη της κιθάρας  σε ωδεία  αλλά και σε σεμινάρια σε διεθνή φεστιβάλ και πανεπιστήμια.Περισσότερα στην ιστοσελίδα της  www.evafampas.gr

Το πέπλο των άστρων

Ένα δύσκολο επίτευγμα για εκείνους που αγαπιούνται αληθινά
Είναι να ξαπλώσουν αμίλητοι, χωρίς φιλιά ή αγκαλιές,
Χωρίς στρωνίσματα ή πνιγμένους στεναγμούς
Σιωπηλά απολαμβάνοντας ο ένας του άλλου την ομορφιά.

Ας μην υποτιμάμε τα χείλη ή τα χέρια
Ως εγγυήσεις σταθερότητας,
Ούτε τα λόγια ως απαραίτητη επικοινωνία
Όταν καρδιές ανήσυχες προχωρούν ψηλαφητά στο ημίφως

Αλλά οι εραστές εκείνοι που εμπέδωσαν αυτή την ύστατη τέχνη
–Να ξαπλώνουν χώρια, μα να κοιμούνται και να ονειρεύονται μαζί
Ακίνητοι κάτω από το πέπλο των άστρων–
Τον έρωτα στεφανώνουν με κλάδους μυρτιάς.

  

Ρόμπερτ Γκρέιβς, μετάφραση: Σπύρος Δόικας

Τι τραγούδι να σου πω

Καλό ταξίδι

Η οικογένεια του «Εθνους» έχασε έναν δικό της άνθρωπο, τον επί 16 χρόνια συντάκτη της Ηλία Ματθαίο.

Η καρδιά του Ηλία Ματθαίου σταμάτησε ξαφνικά να χτυπά προχθές στις 11 τη νύχτα μέσα στο ταξί που τον μετέφερε από τον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων στο σπίτι του. Μόλις είχε επιστρέψει από την ιδιαίτερη πατρίδα του, που την επισκέφθηκε με την ευκαιρία του εορταστικού τριημέρου.

Εκεί, στο Ξηροκάμπι Λακωνίας όπου γεννήθηκε το 1958, γίνεται αύριο Τετάρτη στις 11 το πρωί η κηδεία του. Επιθυμία της οικογένειας είναι, αντί για στεφάνια, να κατατεθούν τα χρήματα στον λογαριασμό 46848036474 της ΕΤΕ για την ενίσχυση του Μουσικού Γυμνασίου Ξηροκαμπίου. Ο Ηλίας Ματθαίος τελείωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στην Αθήνα. Μετείχε στις πανελλαδικές εξετάσεις και γράφτηκε στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε. 

Τα πρώτα βήματα στη δημοσιογραφία τα έκανε στον «Οδηγητή», εβδομαδιαία εφημερίδα της ΚΝΕ. Το 1986 εντάχθηκε στον «Ριζοσπάστη» και ασχολήθηκε με το αθλητικό ρεπορτάζ. Στο «Εθνος» ήρθε το 1995 ως αθλητικός συντάκτης. Αργότερα ανέλαβε αρχισυντάκτης στο ένθετο «Παιδεία» μέχρι τον αδόκητο θάνατό του. Για ένα διάστημα, το 2000, συνεργάστηκε στην ομογενειακή εφημερίδα «Πρωινή», που απευθυνόταν στους Ελληνες της Αμερικής.

Η εργατικότητα, η επαγγελματική συνέπεια χαρακτήρισαν την ενασχόλησή του σε όλους τους δημοσιογραφικούς τομείς που ανέλαβε. Υπήρξε αγαπητός στους συναδέλφους του και συνεργαζόταν μαζί τους κατά τρόπο υποδειγματικό.

Ασχολήθηκε και με τον συνδικαλισμό. Κατά τις τελευταίες εκλογές στην Ενωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) υπήρξε υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο της παράταξης «Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος». Ανακοινώσεις για τον θάνατό του εξέδωσαν ο Συνασπισμός, η ΕΣΗΕΑ, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικών Συντακτών (ΠΣΑΤ) και η «Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος». Το Γραφείο Τύπου του Συνασπισμού αναφέρει: «Εκφράζουμε τη βαθιά θλίψη μας για τον πρόωρο θάνατο του δημοσιογράφου Ηλία Ματθαίου και τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και τους οικείους του. Ο Ηλίας ήταν ένας μαχόμενος συνδικαλιστής, που δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για την ελευθερία της ενημέρωσης σε δύσκολες ώρες για το δημοσιογραφικό λειτούργημα και να αποτελεί παράδειγμα για τους συναδέλφους του». Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ σημειώνει ότι «ο Ηλίας Ματθαίος υπήρξε ένας πολύ καλός συνάδελφος, ευθύς, αγωνιστής και ευαίσθητος». Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΠΣΑΤ υπογραμμίζει ότι «ο Ηλίας Ματθαίος μπορεί να είχε εγκαταλείψει το αθλητικό ρεπορτάζ, αλλά παρέμενε πάντοτε ''ένας από εμάς'' και πάντα στην πρώτη γραμμή των αγώνων του κλάδου, με ήθος και αξιοπρέπεια». Η «Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος» τονίζει ότι «χάσαμε έναν μοναδικό άνθρωπο, έναν έντιμο συνάδελφο, έναν χαμογελαστό και ευγενικό σύντροφό μας».

ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΕΘΝΟΣΠΟΡ»

Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο

Εφυγε ήσυχα. Απλά. Χωρίς να τον πάρει σχεδόν κανείς είδηση. Οπως ήρθε κι έφυγε από το αθλητικό τμήμα του «ΕΘΝΟΣΠΟΡ», στο οποίο εργάστηκε με απόλυτη ευσυνειδησία. Αρχικά, το 1995, κάλυψε το λεγόμενο κυβερνητικό ρεπορτάζ (ΓΓΑ, ΕΠΟ, ΕΠΑΕ, Αθλητικοί Δικαστές). Μετά, ο τότε επικεφαλής του τμήματος, Πέτρος Μπακατσέλος, τον όρισε υπεύθυνο της έκδοσης των αθλητικών σελίδων του «Εθνους της Κυριακής», καθώς και της εφημερίδας «Πρωινή», που συντασσόταν εδώ και κυκλοφορούσε στις ΗΠΑ. Μέχρι που, μετά την ολοκλήρωση της «Πρωινής», πήρε μεταγραφή για το τμήμα ειδικών εκδόσεων. Ομως, την «ομάδα» του, το «ΕΘΝΟΣΠΟΡ», ποτέ του δεν το «πούλησε». Διότι ήταν οπαδός του.

Φανατικός, μάλιστα. Το ενδιαφέρον του δεν έλειψε ποτέ. Οπως και για τον αθλητισμό, για τον οποίον οι γνώσεις του ήταν άπειρες. Ιδίως στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, το πρώτο καρδιακό επεισόδιο, το 1996, το είχε πάθει σε αγώνα της ποδοσφαιρικής ομάδας του «Εθνους». Τότε, τον χάρο τον ντρίμπλαρε. Προχθές το βράδυ δεν τα κατάφερε. Του είχε στήσει καρτέρι. Κι ας ήταν τύπος και υπογραμμός από τη μέρα που είχε πάθει το πρώτο έμφραγμα. Το τσιγάρο το έκοψε μαχαίρι. Στη διατροφή του ήταν προσεκτικός. Και επιλεκτικός. Φρόντιζε, δε, να περπατά αρκετές ώρες της ημέρας, όπως τον είχε συμβουλεύσει ο θεράπων ιατρός του. Και κάθε φορά που αισθανόταν κάποια ενόχληση, τον επισκεπτόταν, καθώς τον ωχαδερφισμό δεν τον έκανε ποτέ του φίλο. Τον είχε σε απόσταση. Οπως και τον χάρο. Μέχρι που του έκανε σκληρό «φάουλ» (για όλους μας) και πάρ' τον κάτω τον Ηλία μας.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ

Όνειρο..

Aν ήταν στο χέρι μου, θα κοιμόμασταν κάθε βράδυ
τυλιγμένοι ο ένας γύρω απ' τον άλλον
σαν κροταλίες σε χειμερία νάρκη.

William S. Burroughs

Jazz Suite No2 ~ Shostakovich Dimitri

Το δεύτερο βαλς από τη δεύτερη σουίτα για τζαζ ορχήστρα του μεγάλου Ρώσου συνθέτη Ντμίτρι Σοστακόβιτς (1906-1975).

Κλείσε τα μάτια σου

Ο άρχοντας των τσαρουχιών

REPORTAGE/ETHNOS
ΜΑΤΙΝΑ ΔΕΜΕΛΗ

ΦΩTO: ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Είναι χειροποίητα από σκληρό κόκκινο δέρμα. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το αίμα, ενώ το μαύρο το πένθος. Τα τσαρούχια αποτελούν σύμβολο της εθνικής εξέγερσης του 1821 και ακόμη και σήμερα στρέφουν τα βλέμματα όσων επισκέπτονται το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη με τον επιβλητικό ήχο τους σε κάθε βήμα των Ευζώνων. Λίγα μέτρα πιο πέρα, στην Ηρώδου Αττικού, βρίσκεται το εργαστήριο που φτιάχνει τα αυθεντικά τσαρούχια της Προεδρικής Φρουράς. Εκεί, απασχολούνται δύο άτομα που γνωρίζουν την τέχνη αυτή όσο λίγοι σήμερα. Ο ένας ασχολείται με την κατασκευή και ο άλλος με τη συντήρηση των τσαρουχιών.






Πλέον λίγοι τεχνίτες έχουν απομείνει που κάνουν αυτή τη δουλειά και για να τη μάθει κάποιος πρέπει να απευθυνθεί στο συγκεκριμένο εργαστήριο, «ώστε κάποια στιγμή να αναλάβει όταν εμείς οι παλιοί θα φύγουμε. Μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια ήμασταν τέσσερις στη δουλειά αυτή. Τώρα είμαστε δύο και σίγουρα θα πρέπει να έρθουν νεότεροι για να μάθουν την τέχνη απο εμάς», αναφέρει ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος.

Συντήρηση. Εκτός από την κατασκευή νέων ζευγαριών είναι απαραίτητη και η συντήρησή τους ώστε να αντέχουν στον χρόνο. Τακούνια και ραψίματα στο δέρμα γίνονται αρκετά συχνά, για να διατηρούνται σε καλή κατάσταση.

Απαιτητική εργασία
Ενας χρόνος απαιτείται συνήθως για να μάθει κάποιος να ράβει τσαρούχια, ενώ για να κατασκευαστεί ένα ζευγάρι απαιτούνται πέντε ολόκληρες ημέρες. «Το γνήσιο το τσαρούχι είναι το δικό μας. Δεν υπάρχει άλλο σαν κι αυτό», λέει ο κ. Παναγιωτακόπουλος, ένας αυθεντικός λαϊκός άνθρωπος. «Παλιότερα, η Προεδρική Φρουρά προμηθευόταν τα τσαρούχια από τα Γιάννενα. Εκεί τότε έφτιαχναν τα αυθεντικά. Αργότερα, κάποιοι συνάδελφοι έμαθαν την τέχνη, ήρθαν στην Αθήνα και έφτιαξαν το εργαστήριο», συμπληρώνει.

Η διαδικασία για την κατασκευή των τσαρουχιών είναι συγκεκριμένη: «Εχει δικά του πατρόν το τσαρούχι, τα λεγόμενα στάμπο όπως τα λέμε εμείς. Αρχικά κόβουμε το δέρμα, έπειτα το βάζουμε στο νερό να μαλακώσει. Εξακόσιες βελονιές απαιτούνται για το κάθε ζευγάρι και εκατόν είκοσι καρφιά. Τα εξήντα από αυτά είναι για τη σόλα του τσαρουχιού. Οι βελονιές γίνονται στο χέρι ?όλα γίνονται στο χέρι», εξηγεί ο ίδιος. Τα καρφιά προκαλούν και τον επιβλητικό ήχο που ακούμε κατά τον βηματισμό ενός εύζωνα. Κατά μέσο όρο, το κάθε τσαρούχι ζυγίζει τρία κιλά. Χαρακτηριστικό κομμάτι των τσαρουχιών αποτελούν οι μαύρες φούντες, στις οποίες καταλήγουν οι μύτες τους. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως η αρχική τους χρήση ήταν να κρύβονται σε αυτές μικρά κοφτερά αντικείμενα που θα μπορούσαν αιφνιδιαστικά να τραυματίσουν τον εχθρό σε μία μάχη.

Τα νούμερα των τσαρουχιών ξεκινάνε από το 45 και φτάνουν έως και το 53! «Περισσότερο φοριούνται τα νούμερα 47, 48 και 49, αλλά συνήθως όλοι παίρνουν ένα νούμερο μεγαλύτερο, αφού είναι και οι κάλτσες χοντρές» λέει ο κ. Παναγιωτακόπουλος. Το τσαρούχι δεν έχει ίχνος από πλαστικό. Ακόμη και η φούντα είναι από αυθεντικό μαλλί. Ολα τα υλικά αγοράζονται από δερματοπωλεία και βυρσοδεψεία. Τα τσαρούχια «αντέχουν» στον χρόνο. Για την ακρίβεια περίπου τρία χρόνια, αφού οι Εύζωνοι τα παραδίδουν πίσω μετά τη βάρδιά τους ενώ φροντίζουν και οι ίδιοι να τα συντηρούν. «Εμείς αναλαμβάνουμε τα ραψίματα, τα τακούνια που απαιτούν γνώσεις. Στην αποθήκη του εργαστηρίου υπάρχει στοκ περίπου 150 ζευγαριών. Οσα χαλάνε τα πετάμε, ενώ κάθε εβδομάδα ένα νέο ζευγάρι από τσαρούχια κατασκευάζεται και είναι έτοιμο προς χρήση».

Η ιστορία του τσαρουχιού αρχίζει από την ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και τις ορεινές περιοχές των Βαλκανίων και την Τουρκία. Η λέξη προέρχεται από την τουρκική λέξη «τσαρίκ». Την παλαιά εποχή κατασκευάζονταν από ακατέργαστο ή κατεργασμένο δέρμα από τέσσερα συνήθως τεμάχια, την «πατωσιά» ή σόλα, τα δύο πλάγια και στην άκρη του τη «μύτη» σε διάφορες παραλλαγές. Aλλοτε ήταν γυμνή και γυρισμένη προς τα πάνω κι άλλοτε καλυμμένη με πλούσια, μάλλινη φούντα, η οποία ήταν συνήθως μαύρη για τους άνδρες και τις γυναίκες και πολύχρωμη για τα παιδιά. Το δέρμα από το οποίο κατασκευάζονταν ήταν το λεγόμενο «τελατίνι», το οποίο είχε κόκκινο χρώμα.

Ο Θούριος του Ρήγα Φερραίου Βελεστινλή

Όλα είναι δρόμος

Περπατώντας στην πόλη..

Γράφει η Λίζα Δουκακάρου

Δεν έχω λεφτά, φύγε από δω. Έτσι του 'πα σήμερα. Ήρθε τρέχοντας να καθαρίσει τα τζάμια με ένα πανί σφηνωμένο σε κοντάρι,κάτι σαν σκουπόξυλο. Πάντα του έδινα κάτι, αλλά σήμερα η κακοκεφιά μου χτυπούσε στο παρμπρίζ του αυτοκίνητου κι επέστρεφε με ταχύτητα, λες και ήθελε να μου αστράψει ένα γερό χαστούκι στα μάγουλα.

Λίγο αργότερα στέκομαι μπροστά σε ένα περίπτερο για το ...τρίπτυχο τσίχλες, σοκολάτα, εφημερίδα . Κάποιος πλησιάζει και μου ζητάει χρήματα.

Γνέφω αρνητικά ότι δεν έχω τίποτα. Σε λίγα δευτερόλεπτα τα ρέστα του περιπτερά κουδουνίζουν στη χούφτα μου και με διαψεύδουν πανηγυρικά. Ο ακαθορίστου ηλικίας άντρας με κοιτάζει με ένα βλέμμα μεταξύ παρακαλετού, θυμού και περιφρόνησης. Παίρνω τα ρέστα μου κι απομακρύνομαι.

Οι καθημερινές ενοχές περπατάνε πια δίπλα μας στο δρόμο.

Λίγα μέτρα πιο κάτω η άκρη του ματιού μου πιάνει ένα κατακόκκινο κουβάρι ακουμπισμένο μέσα σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο. Επιβραδύνω και γυρνάω λίγο το κεφάλι να δω. Ένα παιδί το πολύ δεκαέξι χρονών, κάνει χρήση ηρωίνης στηρίζοντας το λιπόσαρκο κορμί του στα δέκα εκατοστά της εταζέρας του θαλάμου.

'' Κοίτα κανονικά αν θέλεις κοπελιά. Όχι λοξά όμως. Όχι λοξά! Δε γουστάρω''...

Ανοίγω το βήμα και απομακρύνομαι σχεδόν τρέχοντας. Τρία στενά πιο πάνω, σα να μπαίνω σε άλλη πόλη... Έτσι νοιώθω. Δυο κόσμοι διαφορετικοί σε απόσταση πεντακοσίων μέτρων. Φώτα, βιτρίνες, μουσικές, ευγενικά χαμόγελα. Σαν φάρσα σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Περπατάω και σκέφτομαι τον Μανώλη Ρασουλη που ''έφυγε'' πριν από λίγες μέρες, αφού τον είχαν ''φύγει'' από την ελληνική ραδιοφωνία.

'' Με πέταξαν στον κάδο. Είμαι άνεργος, αχρήματος και ηλικιωμένος. Σύνταξη δεν έχω πάρει ακόμα. Ευελπιστώ.'' Είχε σχολιάσει ο ίδιος την κατάσταση του.

Η ελπίδα τελικά πέθανε μαζί του...στην ψάθα. Το '' Δήθεν'' και η ''Εκδίκηση της γυφτιάς'' ακούγονται σήμερα πιο επίκαιρα από ποτέ...

Στο μυαλό μου επιστρέφει η εικόνα του παιδιού που είδα νωρίτερα,''το κόκκινο μπουφάν'', κουρέλι στον τηλεφωνικό θάλαμο, στην άκρη του δρόμου.

Ο τίτλος στην εφημερίδα που κρατάω στο χέρι μου τον αφορά:

''Μεγάλο φαγοπότι στον ΟΚΑΝΑ''.Οι υπεύθυνοι πιάστηκαν, λέει, να έχουν ξοδέψει, περισσότερα χρήματα για δικά τους ταξίδια και τηλεφωνήματα, παρά για μεθαδόνη.....

Περπατώντας ξεχάστηκα κι η ώρα πέρασε. Μπροστά μου μια παρέα αστειεύεται και διαπληκτίζεται για τη βραδινή βόλτα. Δεν υπάρχουν πολλά που μπορείς να κάνεις για το άσπρο - μαύρο της ζωής, αρκεί τουλάχιστον να μην παγιδευτείς για πάντα στο γκρίζο της.

Εφημερίδα Μετρό

Japan earthquake...don't forget to remember

Τρεις νύχτες πάλευα να γράψω αυτή τη μουσική....προσπαθώντας να πιστεψω τα πλάνα που έβλεπα στην τηλεόραση...ναι υπάρχουν στιγμές που ακόμα και ένας δημοσιογράφος δεν πιστεύει αυτό που βλέπει...δανείστηκα μερικές φωτογραφίες από το δίκτυο, για να περιγράψω καλύτερα αυτό που μου βγήκε γράφοντας αυτή τη μουσική....το πόσο μικρός φαντάζει ο άνθρωπος όταν το θελήσει η φύση....για αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν....που πολλοί από εμάς θα ήθελαν να τους μοιάζουν...στο κουράγιο, την αξιοπρέπεια την περηφάνεια.... 
Δημήτρης Φλουτσάκος

«Θα στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει» Οδ. Ελύτης

 
Αλλά ποιος τους προσέχει -και μάλιστα από τους κυβερνήτες που παίζουν με την τύχη των απλών ανθρώπων. Τα όσα συμβαίνουν και τα τελευταία χρόνια, τα είχε προβλέψει σε σημαντικό βαθμό ο Οδυσσέας Ελύτης. Και καθώς ήδη διανύουμε, με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή του, «Ετος Ελύτη» ή «Μια χρονιά με τον Ελύτη», όπως θέλει η σύντροφός του Ιουλίτα Ηλιοπούλου, χρήσιμο είναι, αν όχι και επιβεβλημένο, να τον διαβάσουμε, να τον μελετήσουμε.

Θα μπορούσε ακόμη, γιατί είχε και πολιτική σκέψη ο Ελύτης, να αφιερωθεί και μια συνεδρίαση της Βουλής στον ποιητή της πατριωτικής συνείδησης αυτού του τόπου. Και εκεί να διαβαστεί το «Προφητικόν» από το «Αξιον Εστί», το κορυφαίο του έργο, όπου στο ερώτημα «Εξόριστε ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;» απαντά: «Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Αδη και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα. Και θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν, για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση. Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα».

Ολόγος του ποιητή επαληθεύεται. Ηδη οι νέοι στενάζουν και χτυπημένοι από την ανεργία, αναζητούν μια καλύτερη τύχη, όπως και προηγούμενες γενιές Ελλήνων, εκτός πατρίδας. Η κατάρα της μετανάστευσης χτυπάει για μια ακόμη φορά τον τόπο και θα του στερήσει πολύτιμο, άξιο ανθρώπινο δυναμικό, την ώρα που το χρειάζεται για να δώσει τη μάχη της ανάπτυξης και της εξόδου από την κρίση.

Είναι μείζον και πολυδιάστατο το πρόβλημα των νέων ανθρώπων της χώρας. Δεν είναι μόνον η ανεργία, που οδηγεί σε απογοήτευση τις τρυφερές ηλικίες, στη στέρηση του δικαιώματος να ονειρευτούν το μέλλον τους, να αποζημιωθούν για τους κόπους των σπουδών τους, να ερωτεύονται δίχως άγχος και φόβο για το αβέβαιο αύριο. Μαζί με όλα αυτά, τους φορτώνουμε και με ένα τεράστιο δημόσιο χρέος, που εμείς, οι γενιές που διαχειρίστηκαν την εξουσία από τη μεταπολίτευση έως σήμερα, δημιουργήσαμε και αυτοί πρέπει να πληρώσουν το βαρύ τίμημα της εξόφλησης.

Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Τι σημαίνει στην ουσία η ικανοποίηση του ελληνικού αιτήματος για την επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης του χρέους, που χαρακτηρίστηκε ως «ανάσα» για τη χώρα;

Σημαίνει ότι και τα σημερινά 10χρονα παιδιά, που το 2023 θα είναι άντρες, θα πληρώνουν τα χρέη του πατέρα και του παππού, τη σπατάλη, την κατάχρηση, τη διαφθορά, την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, δηλαδή της περιουσίας του ελληνικού λαού, την ανικανότητα της πολιτικής εξουσίας, τον εφησυχασμό έως και τη συνενοχή της πνευματικής ηγεσίας, τη διάβρωση του συστήματος, την αναποτελεσματικότητα της ράθυμης κρατικής μηχανής, την οποία εξουσιάζει η γραφειοκρατική νοοτροπία, την απροθυμία της άρχουσας τάξης να επιδείξει στοιχειώδη πατριωτισμό.

Οφείλουμε σ' αυτές τις γενιές των νέων ανθρώπων, ειδικά εκείνων που ήδη στενάζουν «και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει», όχι μόνο μια απλή συγγνώμη. Οφείλουμε το ταχύτερο δυνατό να τις απαλλάξουμε από τα χρέη και να ανοίξουμε, με όποια θυσία, το δρόμο της ανάπτυξης και της εξυγίανσης. Αν δεν λειτουργήσει, επιτέλους, το δικό μας φιλότιμο, μην περιμένουμε κάποιο θαύμα από το Μνημόνιο και από τη σύνοδο κορυφής της 25ης Μαρτίου, από την οποία θα ζητήσουμε μια απόφαση για τη μείωση των επιτοκίων και την παροχή της δυνατότητας να αγοράζει ο μόνιμος ευρωπαϊκός μηχανισμός ομόλογα από την πρωτογενή αγορά.

Ακόμη και αν ικανοποιηθούν αυτά τα αιτήματα, δεν θα απαλλάξουμε τις νέες γενιές από το τεράστιο βάρος του χρέους ούτε και θα αλλάξει το ζοφερό κλίμα που δεν επιτρέπει στα παιδιά να ονειρευτούν το μέλλον τους.

Η λύση είναι να πληρώσουμε όχι μόνο με την αξιοποίηση έως και την πώληση δημόσιας περιουσίας, αλλά και να βάλουμε το χέρι στην τσέπη. Να το βάλουν, μάλιστα, οι έχοντες και κατέχοντες και να πληρώσουν όσα τους αναλογούν, όπως ήδη πληρώνουν οι μη έχοντες. Και για τη δημόσια περιουσία να σταματήσουν οι υποκριτικές κραυγές ότι «ετοιμάζεται ξεπούλημα». Γιατί ο συνετός νοικοκύρης για να απαλλαγεί από χρέη ή για να σπουδάσει τα παιδιά του ή να αντιμετωπίσει μια ασθένεια πουλάει ένα χωράφι ή όποιο περιουσιακό στοιχείο; Το ίδιο οφείλει να κάνει και αυτός ο τόπος για τα παιδιά του και να μην αφήσει «το αίμα τους αναίτια να γεράσει». 

Πηγή: http://www.enet.gr

Άσε με να κάνω λάθος

Θάλασσα του Πρωιού

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο. Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα. Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά (τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)· κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου, τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής. (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) Κ.Π. Καβάφης

Γλυκειά συνομωσία..

Θαλερό~Άγγελος Σικελιανός

Φλογάτη, γελαστή, ζεστή, ἀπὸ τ᾿ ἀμπέλια ἀπάνωθεν
ἐκοίταγε ἡ σελήνη -
κι ἀκόμα ὁ ἥλιος πύρωνε τὰ θάμνα, βασιλεύοντας
μὲς σὲ διπλὴ γαλήνη·

βαριὰ τὰ χόρτα, ἱδρώνανε στὴν ἀψηλὴν ἀπανεμιὰ
το θυμωμένο γάλα,
κι ἀπὸ τὰ κλήματα τὰ νιά, ποὺ τῆς πλαγιᾶς ἀνέβαιναν
μακριὰ-πλατιὰ τὴ σκάλα,

σουρίζανε οἱ ἀμπελουργοὶ φτερίζοντας, ἐσειόντανε
στον ὄχτο οἱ καλογιάννοι,
κι ἅπλων᾿ ἀπάνω στὸ φεγγάρι ἡ ζέστα ἀραχνοΰφαντο
κεφαλοπάνι...

Στὸ σύρμα, μὲς στὸ γέννημα, μονάχα τρία καματερά,
τό ῾να ἀπὸ τ᾿ ἄλλο πίσω,
τὴν κρεμαστή τους τραχηλιὰ κουνώντας, τὸν ἀνήφορο
ξεκόβαν τὸ βουνίσο·

σκυφτό, τὴ γῆς μυρίζοντας, καὶ τὸ λιγνὸ λαγωνικό,
με γρήγορα ποδάρια,
στοῦ δειλινοῦ τὴ σιγαλιὰ βράχο τὸ βράχο ἐπήδαγε
ζητώντας μου τὰ χνάρια·

καὶ κάτου ἀπ᾿ τὴν κληματαριὰ τὴν ἄγουρη μ᾿ ἐπρόσμενε,
στο ξάγναντο τὸ σπίτι,
σωστὸ τραπέζι πόφεγγε, λυχνάρι ὀμπρὸς τοῦ κρεμαστό,
το φῶς τοῦ Ἀποσπερίτη.

Ἐκεῖ κερήθρα μὄφερε, ψωμὶ σταρένιο, κρύο νερὸ
η ἀρχοντοθυγατέρα,
ὁποὖχε ἀπὸ τὴ δύναμη στὸν πετρωτό της τὸ λαιμὸ
χαράκι ὡς περιστέρα·

ποὺ ἡ ὄψη της, σὰν τῆς βραδιᾶς τὸ λάμπο, ἔδειχνε διάφωτη
τῆς παρθενιᾶς τὴ φλόγα,
κι ἀπ᾿ τὴ σφιχτή της ντυμασιὰ στὰ στήθια της τ᾿ ἀμάλαγα,
χώριζ᾿ ὁλόρτη ἡ ρώγα·

ποὺ ὀμπρὸς ἀπὸ τὸ μέτωπο σὲ δυὸ πλεξοῦδες τὰ μαλλιὰ
πλεμένα εἶχε σηκώσει,
σὰν τὰ σκοινιὰ τοῦ καραβιοῦ, ποὺ δὲ θὰ μπόρει᾿ ἡ φούχτα μου
νὰν τῆς τὰ χερακώσει.

Λαχανιασμένος στάθη ἐκεῖ κι ὁ σκύλος π᾿ ἀγανάχτησε
στα ὀρτὰ τὰ μονοπάτια,
κι ἀσάλευτος στὰ μπροστινά, μὲ κοίταγε, προσμένοντας
μιὰ σφήνα, μὲς στὰ μάτια·

ἐκεῖ τ᾿ ἀηδόνια ὡς ἄκουγα, τριγύρα μου, καὶ τοὺς καρποὺς
γευόμουν ἀπ᾿ τὸ δίσκο,
εἶχα τὴ γέψη τοῦ σταριοῦ, τοῦ τραγουδιοῦ καὶ τοῦ μελιοῦ
βαθιά στὸν οὐρανίσκο.

Σὰ σὲ κυβέρτι γυάλινο μέσα μου σάλευε ἡ ψυχή,
πασίχαρο μελίσσι,
ποὺ ὅλο κρυφὰ πληθαίνοντας γυρεύει σμάρια ὡσὰν τσαμπιὰ
στὰ δέντρα ν᾿ ἀμολήσει.

Κι ἔνιωθα κρούσταλλο τὴ γῆ στὰ πόδια μου ἀποκάτωθε
καὶ διάφανο τὸ χῶμα
γιατὶ πλατάνια τριέτικα τριγύρα μου ὑψωνόντανε
μ᾿ ἁδρό, γαλήνιο σῶμα.

Ἐκεῖ μοῦ ἀνοῖξαν τὸ παλιὸ κρασί, ποὺ πλέριο εὐώδισε
μὲς στὴν ἱδρένια στάμνα,
σὰν τὴ βουνίσια μυρουδιά, σύντας βαρεῖ κατάψυχρη
νύχτια δροσιὰ τὰ θάμνα...

Φλογάτη, γελαστή, ζεστή, ἐκεῖ ἡ καρδιά μου δέχτηκε
ν᾿ ἀναπαυτεῖ λιγάκι
πὰ σὲ σεντόνια εὐωδερὰ ἀπὸ βότανα, καὶ γαλανὰ
στὴ βάψη ἀπὸ λουλάκι.

(ἀπὸ τὸ Λυρικὸς Βίος, B´, Ἴκαρος 1968)

Πηγή: http://n-tomaras.blogspot.com/

Love her..

Δεν θα μάθω ποτέ πως να πάψω να σ'αγαπώ..

Κι εγώ σαν πόλη