U2 360° Tour...3 days left!!!!

Στην τελική ευθεία έχει μπει η Αθήνα για τη μεγάλη συναυλία των U2 την Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου, στο ΟΑΚΑ. Περισσότερα από τα μισά εισιτήρια που εκδόθηκαν έχουν πουληθεί, όμως υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να εξασφαλίσετε μία θέση στο Ολυμπιακό Στάδιο, αφού υπάρχουν ακόμα διαθέσιμα αρκετά «μαγικά χαρτάκια».

Ο Μπόνο και η παρέα του έρχονται για την πρώτη τους συναυλία στην πρωτεύουσα, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας τους «360 μοίρες».

Η περιοδεία στηρίζεται σε μια ανεπανάληπτη σκηνική κατασκευή, με άριστη ορατότητα από όλες τις πλευρές του σταδίου, προσφέροντας μία μοναδική εμπειρία στους θεατές.

Η «U2 360º Tour» είναι η δέκατη παραγωγή του σχεδιαστή Willie Williams για το γκρουπ των U2. Ο Mark Fisher, ο αρχιτέκτονας της παραγωγής, συνεργάζεται για 6η φορά με τους U2. Ο σχεδιασμός της σκηνής περιλαμβάνει μία πρωτοποριακή κυλινδρική LED οθόνη. 

Το δημοφιλές συγκρότημα και ο Williams συζητούσαν για αρκετά χρόνια ιδέες, όσον αφορά στην παραγωγή ενός show που θα είναι ορατό από όλα τα σημεία ενός μεγάλου σταδίου (σε θέαση 360 μοιρών). Kατά τη διάρκεια της περιοδείας «Vertigo Tour» του 2006, την ώρα του δείπνου, δημιουργήθηκε κατά τύχη το πρώτο «μοντέλο» για την σκηνή, αφού ο Williams και το γκρουπ χρησιμοποίησαν τα πιρούνια του φαγητού ως πόδια-στηρίγματα της υποτιθέμενης σκηνής!
 Η σκηνή είναι κατασκευασμένη από τη Βελγική εταιρεία Stageco. Για την κατασκευή της απαιτείται η χρήση πρωτοποριακών υδραυλικών συστημάτων υψηλής πίεσης. Η ατσάλινη κατασκευή έχει ύψος 27,43 μέτρα, ενώ ο κεντρικός πυλώνας φτάνει στα 45, 72 μέτρα. Η κατασκευή μπορεί να υποστηρίξει βάρος μέχρι και 180 τόνων.

Ο ατσάλινος σκελετός της κατασκευής είναι σκεπασμένος με hi tech ύφασμα,που αρχικά είχε σχεδιαστεί για αγώνες ταχύτητας Formula 1. Στο φως της ημέρας έχει πράσινη απόχρωση, ενώ τη νύχτα αντανακλά οποιοδήποτε χρώμα με το οποίο θα φωτιστεί, κάτι που της δίνει τη δυνατότητα να αποτελεί από μόνο του εφέ.
 Η κυλινδρική LED οθόνη ζυγίζει 54 τόνους. Όταν είναι κλειστή, η οθόνη φτάνει τα 1.310,64 τετραγωνικά μέτρα και όταν ανοίξει εκτείνεται στα 4.267,20 τετραγωνικά μέτρα. Η οθόνη αποτελείται από πάνω από 1 εκατομμύριο κομμάτια (500.000 pixels, 320.000 συνδετικά κομμάτια, 30.000 καλώδια και 150.000 μηχανικά κομμάτια).
 Η κυλινδρική LED οθόνη χωρίζεται σε τμήματα συνδεδεμένα μεταξύ τους με ένα πολλαπλό σύστημα παντογράφου, που  επιτρέπει κατά τη διάρκεια της συναυλίας να «ανοίγει»/ξεδιπλώνεται ή να διαχωρίζεται καθέτως, σαν εφέ. Να πούμε ότι οι U2 ήταν οι πρώτοι που εισήγαγαν τις LED οθόνες μεγάλης κλίμακας κατά τη διάρκεια της περιοδείας Zoo TV Tour το 1992.
 Ολόκληρη η κατασκευή χρειάζεται τέσσερις ημέρες για να στηθεί. Απαιτούνται επίσης 12 ώρες για να ανεβεί ο εξοπλισμός των LED οθονών, των ηχείων και των φωτιστικών. Η όλη παραγωγή χρειάζεται 6 ώρες για να αποσυναρμολογηθεί και επιπλέον 48 ώρες για να τοποθετηθεί στα φορτηγά και να ξεκινήσει τη διαδρομή για την επόμενη συναυλία.
 Η «U2 360° Tour» εισάγει την «κυκλική» διαμόρφωση της σκηνής σε συναυλίες μεγάλων ανοιχτών σταδίων – οι U2, ήδη από την περιοδεία «The Unforgettable Fire Tour» το 1984 έως σήμερα, έδιναν συναυλίες 360 μοιρών σε κλειστούς χώρους.

O Willie Williams ο φοβερός σχεδιαστής (set designer) της παραγωγής του «U2 360º Tour», πέρα από το δημοφιλές ιρλανδέζικο γκρουπ έχει συνεργαστεί στην παραγωγή συναυλιών των REM, του David Bowie, των Rolling Stones και του George Michael, έχει κοσμήσει φουτουριστικές θεατρικές παραστάσεις, έχει συνεργαστεί με τη NASA στα projects Voyager 1 και 2, ενώ εκθέτει και παρουσιάζει τα installations και τις κατασκευές του σε διάφορες επώνυμες γκαλερί και μουσεία.

Το διάσημο συγκρότημα θα παρουσιάσει κλασικές επιτυχίες του, αλλά και κομμάτια από την τελευταία -12η κατά σειρά- δισκογραφική δουλειά με τίτλο No Line On The Horizon.

Όσοι δεν έχετε αγοράσει εισιτήρια, μπορείτε να βρείτε διαθέσιμα στις τιμές των 65 ευρώ (αρένα), 100 ευρώ (κερκίδα), 165 ευρώ (κερκίδα) και 330 ευρώ (VIP).

Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία της Ticket House (Πανεπιστημίου 42, εντός στοάς, τηλ. 2103608366. Δευτέρα-Παρασκευή: 10:30 - 21:00) και μέσω της ιστοσελίδας www.ticketpro.gr.
Επίσης, εκδοτήρια αναμένεται να λειτουργούν και την ημέρα της συναυλίας, στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ.

Η πρώτη συναυλία των U2 στη Ρωσία πριν λίγες ημέρες ξεκίνησε επεισοδιακά, καθώς αστυνομικοί συνέλαβαν ακτιβιστές της Διεθνούς Αμνηστίας. Εκπρόσωπος της αστυνομίας δήλωσε πως δεν είχαν άδεια να μοιράζουν ενημερωτικά έντυπα έξω από τον συναυλιακό χώρο στη Μόσχα.

Η Διεθνής Αμνηστία είναι παρούσα σε αρκετούς σταθμούς στη διάρκεια της ευρωπαϊκής περιοδείας του γκρουπ. «Δεν ξέρω αν ο Μπόνο ξέρει τι μας συνέβη», είπε ο Σεργκέι Νικιτίν, εκ μέρους της Διεθνούς Αμνηστίας.

Οι Ισπανοί με τη σειρά τους έδωσαν πρόστιμο στο συγκρότημα για τα ντεσιμπέλ. Πόσο θα είναι το πρόστιμο; 14.723 λίρες, μάλλον μικρό ποσό αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για την μπάντα με τις υψηλότερες πωλήσεις διεθνώς. Λίγο πριν από την αθηναϊκή συναυλία, προλαβαίνουμε να διαβάσουμε το λεύκωμα «U2, η θέα από την κορυφή» (εκδ. Οξύ, Mad books), για το κρεσέντο και τη μνήμη, την προπαγάνδα, την περιστροφή σε 360 μοίρες και την απαραίτητη χρονική ραχοκοκαλιά.

Hijo de la luna..

Πάμπλο...Ένας γνήσιος επαναστάτης..

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Μιχάλης Ράπτης, μια από τις ηγετικές μορφές του ελληνικού τροτσκιστικού κινήματος. Γνωστός και ως «Πάμπλο», ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, διατέλεσε γραμματέας της Δ΄Διεθνούς, ενώ έπαιξε ηγετικό ρόλο στις επαναστάσεις κατά της αποικιοκρατίας που ξέσπασαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μ. Ράπτης αυτοπροσδιοριζόταν ως απόλυτος οπαδός της ουτοπίας και ως άνθρωπος που οτιδήποτε ανθρώπινο δεν του είναι ξένο και έλεγε: «αν δεν έχει κανείς ένα όραμα, αν δε θέλει να ξεπεράσει το παρόν στο όνομα πάντα της πραγματικότητας, αν δεν τείνει πάντα σε κάτι πάνω απ’τα παρόντα, είναι χαμένος. Η ουτοπία είναι κίνητρο προς κάτι το καλύτερο- και ευτυχώς που υπάρχει».

Ο «Πάμπλο» έφυγε από τη ζωή στις 20/02/1996. Τους κυριότερους σταθμούς της πολιτικής του δράσης περιγράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, λίγο μετά τον θάνατό του:

«Ο Μιχάλης Ράπτης, γνωστός και ως «Πάμπλο», γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 24 Αυγούστου 1911 και τελείωσε το Πολυτεχνείο της Αθήνας, ενώ συνέχισε με σπουδές πολεοδομίας και στατιστικής στο Παρίσι.

Πολύ γρήγορα τον τράβηξε η πολιτική. Στις μεγάλες φοιτητικές απεργίες του μεσοπολέμου συνδέεται με τη οργάνωση των αρχειομαρξιστών, από όπου όμως θα αποχωρήσει και θα προσανατολισθεί τελικά στη συνεργασία με το τροτσκιστικό ρεύμα του «Σπάρτακου», υπό την ηγεσία του πρώην γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Παντελή Πουλιόπουλου. Για τη δράση του συλλαμβάνεται από τη δικτατορία του Μεταξά.

Με εντολή του ίδιου του Πουλιόπουλου φεύγει από την Ελλάδα και εκπροσωπεί τους Έλληνες τροτσκιστές στο ιδρυτικό συνέδριο της Τετάρτης Διεθνούς, που έγινε στα περίχωρα του Παρισιού το 1938. Παρέμεινε στη Γαλλία, στην παρανομία ως επί το πλείστον, στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ενώ από το 1943 εκλέγεται οργανωτικός γραμματέας του Ευρωπαϊκού Γραφείου της Τετάρτης Διεθνούς που αναλαμβάνει, μετά τον πόλεμο, την ανασυγκρότηση του διεθνούς τροτσκιστικού κινήματος.

Ένας από τους βασικότερους ηγέτες αυτού του κινήματος, μαζί με τον Βέλγο οικονομολόγο Ερνέστ Μαντέλ, ο Πάμπλο διακρίνεται από το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του και την ενεργό συμμετοχή του στο κύμα των επαναστάσεων κατά της αποικιοκρατίας που ξεσπούν μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υποστηρίζει από την πρώτη στιγμή την επανάσταση στην Αλγερία και οργανώνει ένα διεθνές δίκτυο για τον εφοδιασμό της με όπλα. Μετά την άνοδο του Ντε Γκωλ στην εξουσία, μεταφέρει τη δράση του στο Άμστερνταμ, όπου και συλλαμβάνεται τελικά, δικάζεται και καταδικάζεται για τη δράση του υπέρ των Αλγερίνων.

Μετά την απελευθέρωσή του φτάνει στην Αλγερία, που βρίσκει την ανεξαρτησία της και εμπνέει τη δημιουργία επιτροπών αυτοδιαχείρισης, που θα διαχειριστούν τις ιδιοκτησίες που άφησαν πίσω τους οι Γάλλοι. Στο Αλγέρι συναντάται με όλους σχεδόν τους ηγέτες των αντιαποικιακών κινημάτων, ενώ από αυτή την περίοδο χρονολογείται και η σχέση του με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Όταν ένα πραξικόπημα ανατρέπει τον πρώτο πρόεδρο της Αλγερίας Μπεν Μπελά, ο Μιχάλης Ράπτης κρύβεται και στη συνέχεια φεύγει κρυφά από τη χώρα με τη βοήθεια ιδίως του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Αγκόλας.

Η ιδέα της αυτοδιαχείρισης, ως έννοιας που προσδίδει συγκεκριμένο νόημα στο σοσιαλισμό και έρχεται σε αντίθεση με τη διαχείριση της κρατικής εξουσίας από ένα και μόνο κόμμα, είναι μια από τις κεντρικές ιδέες της πολιτικής δράσης του Μιχάλη Ράπτη, που υποστηρίζει τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο, στη σύγκρουσή της με τον Στάλιν. Η στάση όμως που θα πάρει ο Τίτο στον πόλεμο της Κορέας ψυχραίνει τις σχέσεις των τροτσκιστών με το Βελιγράδι.

Πάντα κριτικός απέναντι στα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ο Μιχάλης Ράπτης τα υποστηρίζει εναντίον της «επιθετικής πολιτικής του ιμπεριαλισμού», εκφράζει όμως την αλληλεγγύη του προς την επανάσταση του 1956 στην Ουγγαρία και την Άνοιξη της Πράγας, το 1968. Αντιτίθεται στην επιστροφή στον καπιταλισμό, υποστηρίζει όμως ότι στην υποθετική περίπτωση που η ίδια η εργατική τάξη αποβλέψει σε μια τέτοια εξέλιξη, δεν μπορεί το κόμμα να την εμποδίσει.

Το 1963 διαγράφεται από την Τέταρτη Διεθνή για παραβάσεις του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού», μια διαφωνία που πέραν των πολιτικών διαφορών που την προκάλεσαν, αντανακλά την αντίθεσή του στην ιδέα ενός τελειωμένου «επαναστατικού προγράμματος» και μιας μεσσιανικής οργάνωσης. Δημιουργεί την επιθεώρηση «Αυτοδιαχειρίσεις» με τον Μισέλ Γκολμάν και του Ντανιέλ Γκερέν και θεωρεί το Μάη του ΄68 ως μια επιβεβαίωση των ιδεών του για την αυτοδιαχείριση.

Μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών εργάζεται για την ενότητα όλων των δημοκρατικών δυνάμεων της αντίστασης και δημιουργεί ένα δίκτυο για την έξοδο από την Ελλάδα πολλών αγωνιστών κατά της χούντας. Είναι η περίοδος που γνωρίζεται και συνεργάζεται με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Συνεργάζεται επίσης στενότατα, την ίδια περίοδο, με το παλαιστινιακό κίνημα.

Ακούραστος μέχρι το τέλος του, αφιερώνει τα τελευταία χρόνια του αντιτασσόμενος στη «νέα παγκόσμια τάξη», όπως ο ίδιος αντιλαμβάνεται να επιβάλλεται στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, οργανώνει σχεδόν μόνος του δύο διεθνή συνέδρια κατά των κυρώσεων εναντίον του Ιράκ, της Λιβύης και της Κούβας.

Φεβρουάριος 1996».

Ένα από τα ζητήματα που απασχόλησαν τον Μιχάλη Ράπτη είναι και το θέμα της θρησκείας. Διαβάστε τι έγραφε σε ένα από τα κείμενά του για τη θρησκεία, το 1995:

Στην αρχή μιας νέας ιστορικής εποχής, ύστερα από την κατάρρευση του Ανατολικού χώρου, και την εκ βάθρων αναδόμηση του Κόσμου από τις νέες δυνάμεις που απέκτησε με την συλλογική της γνώση η Ανθρωπότητα στον τομέα της Επιστήμης και της Τεχνολογίας, βρισκόμαστε μπροστά στην έξαρση εθνικών, θρησκευτικών ολοκληρωτικού χαρακτήρα φανατισμών.
Επισημαίνουν μία γενικότερη στροφή προς διευρυνόμενη βαρβαρότητα.
Οι θρησκευτικοί φανατισμοί με προεξέχοντα αυτή την στιγμή τον λεγόμενο «Ισλαμικό φονταμενταλισμό», παρουσιάστηκαν πολλές φορές στην ιστορία όλων των Θρησκειών, σε περιόδους κοινωνικών κρίσεων, που απόρρεαν από μαζική εξαθλίωση και απελπισία ευρέων λαϊκών στρωμάτων.
Κάθε παροξυσμός εθνικός ή θρησκευτικός, είναι εκδήλωση βαθύτερης
κοινωνικής κρίσης, χωρίς άμεση διέξοδο.
Η «διέξοδος» επιχειρείται δια του παροξυσμού τέτοιων αρνητικών
φαινομένων.
Στο επίπεδο των θρησκευτικών παροξυσμών, πρέπει να γίνεται η βασική
διάκριση ανάμεσα σε Θρησκεία και Εκκλησία, η Θρησκεία η οποιαδήποτε Θρησκεία, ως έκφραση ιδεολογική, η Εκκλησία ως έκφραση χρησιμοποίησης της θρησκευτικής ιδεολογίας από το εκάστοτε κοινωνικό καθεστώς και κατεστημένο.
Η αναφορά στη θρησκεία ως «Όπιο του Λαού», ανάγεται σε δυο διαφορετικές έννοιες.
Αν η θρησκεία, θεωρηθεί ως μια υπαρξιακή εγγενής τάση του εξελισσόμενου ανθρώπινου όντος, τότε η αναφορά στον όρο «όπιο» έχει την έννοια μέσου καταπραύνευσης της υπαρξιακής ανησυχίας, που ελλοχεύει στον κάθε άνθρωπο.
Αν η Θρησκεία χρησιμοποιείται από το εκάστοτε κοινωνικό καθεστώς και το πολιτικό του κατεστημένο, τότε η αναφορά στον όρο «όπιο», μπορεί να εκληφθεί με την έννοια εσκεμμένης παραπλάνησης, που χρησιμοποιείται για την διατήρηση της «κοινωνικής ειρήνης».
Των Εκκλησιών, προηγούνται οι Θρησκείες, και των Θρησκειών, η
θρησκευτική έφεση του Ατόμου.
Το εξελισσόμενο ανθρώπινο ον, σε μια πρώτη φάση, τρομαγμένο από το
φυσικό του περιβάλλον, αναζητεί, αποδίδει σε εχθρικά «πνεύματα» και
«δαιμόνια» τα δεινά να αντιμετωπίζει και αδυνατεί σε ορθολογικές εξηγήσεις.
Σε μια ανώτερη φάση εξέλιξής του, δημιουργεί τους ανθρωπόμορφους θεούς «Καλούς» και «Κακούς».
Σε μια ακόμα πιο εξελιγμένη φάση τους φτάνει στη μονοθεϊστική πιο
εξαϋλωμένη αντίληψη.
Η όλη πορεία του ανθρώπινου όντος, όσο με την ορθολογική του σκέψη
κατανοεί περισσότερο, «δαμάζει» την Φύση, τον εαυτό του, την κοινωνία του, προχωρεί προς τις Θρησκείες και τις Εκκλησίες, κοινωνικά χρησιμοποιημένες, χωρίς να πάψει να κατοικείται από μια ακατανίκητη θρησκευτική έφεση, τείνουσα να πηγάζει κυρίως από το ανικανοποίητο μυστήριο που ανακαλύπτει ορθολογικά αναπτυσσόμενος, γύρω από τα «υπαρξιακά» του: την αρχή του, το τέλος, το νόημα της ζωής του.
Ο ασίγαστος αυτός προβληματισμός του, είναι στο βάθος της
«θρησκευτικότητάς» του, την οποία κάθε κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς, πρέπει να σέβεται και να της επιτρέπει την πιο ελεύθερη εκδήλωση, ως βασικής ατομικής ανάγκης και δικαιώματος.
Ο θρησκευτικός προβληματισμός δρα σαν καταπραϋντικό της εγγενούς
υπαρξιακής ανησυχίας, του «μυστηρίου» που περιβάλλει την εφήμερη ζωή μας ένα απέραντο Σύμπαν.
Δρα επομένως υπό αυτή την έννοια σαν «όπιο».
Υπ’ αυτή την έννοια δεν πρέπει να θεωρηθεί η εγγενής θρησκευτική έφεση του Ατόμου καταδιώξιμη και η Θρησκεία σαν καταδιώξιμο «ναρκωτικό», όπως ορισμένοι εξέλαβον την ρήση και του Μαρξ*: «Η Θρησκεία όπιο του Λαού».
Είναι βέβαιο ότι όσο η Κοινωνία διατηρείται, συνολικά κρινόμενη,
«προϊστορική» και «βάρβαρη» η θρησκευτική έφεση θα δυναμώνει, και
περισσότεροι άνθρωποι θα καταφεύγουν στην Θρησκεία, ακόμα υπό την
Εκκλησιαστική της περιβολή, ως καταπραϋντικό των βαθύτερων υπαρξιακών τους ανησυχιών.
Κανονικά όταν η θρησκευτική έφεση επικεντρώνεται στο «υπαρξιακό
μυστήριο», θα έπρεπε να οδηγεί σε μια μεγαλύτερη Αγάπη και Αλληλεγγύη των Ανθρώπων υποκείμενων στην ίδια «αδυσώπητη» όσο και «ανεξήγητη» «Ανάγκη», «Μοίρα», στην οποία και οι ίδιοι οι Αρχαίοι Θεοί υπέκειντο. Η παρεκτροπή σε θρησκευτικούς φανατισμούς είναι ακραία νοσηρή παρεκτροπή προς κάτι το εντελώς αντίθετο από την ουσία της «θρησκευτικότητας» ως εγγενούς έφεσης του εξελισσόμενου Ανθρώπινου όντος.
Κάτω από ένα έναστρο ουρανό το Άτομο βουβό έχει τη τάση να
αφουγκράζεται στη βαθειά Κοσμική σιγή, να προσπαθεί να διεισδύσει στο υπαρξιακό του μυστήριο.
Είναι τότε υπό την καταπραϋντική μαγεία της τέτοιας «θρησκευτικής»
περισυλλογής του. Και η οποία βέβαια βρίσκεται στα αντίθετα άκρα
θρησκευτικών φανατισμών που τους προκαλεί η κοινωνική του δυστυχία και αγανάκτηση και στον παρασυρμό των οποίων χάνεται οποιαδήποτε ανάταση του Ατόμου προς το «Ιερό Μυστήριο της ύπαρξής του», «Μυστήριο» που δεν έχει ανάγκη να λειτουργεί στα τεμένη των Εκκλησιών, αλλά στην αυτοσυγκέντρωση και αυτοπερίσκεψη του Ατόμου τις στιγμές που βρίσκεται αποδυόμενο από τις μικρότητες και ανοησίες της πεζής καθημερινότητάς του αντιμέτωπο με αυτό που θεωρεί το «υπαρξιακό του Μυστήριο».
Φεβρουάριος 1995
*Αλλά ο Μαρξ δίδει σ’ αυτή τη ρήση μια ίσως μονόπλευρη ψυχο-κοινωνική εξήγηση, παραλείποντας την προερχόμενη από την υπαρξιακή ανησυχία και προβληματισμό του Ανθρώπου.
Ο Μαρξ, επιμένει στην άποψη ότι η Θρησκεία είναι και διαμαρτυρία εναντίον της πραγματικής κοινωνικής απαθλίωσης του ανθρώπου, και επομένως ο Μαρξ δεν καταδικάζει ούτε την Θρησκεία, ούτε τον θρησκευόμενο άνθρωπο.
Η Θρησκεία είναι ο αναστεναγμός του ανθρώπινου όντος, σ’ έναν κόσμο
χωρίς καρδιά, αλλά και το βάλσαμό του, όχι μόνο απέναντι στην κοινωνική του δυστυχία και αλλοτρίωση, αλλά και απέναντι στα ανεξήγητα υπαρξιακά του προβλήματα.

Πηγή: TVXS

Τρεις ταινίες για το φεγγάρι..

Θυμάμαι πως το 1984, άγνωστο γιατί, γυρίσθηκαν 3 ταινίες που είχαν -με τον ένα ή άλλο τρόπο- να κάνουν με το φεγγάρι:

1. Οι ευνοούμενοι του φεγγαριού (Les favoris de la lune) -Οτάρ Ιοσελιάνι: Σε σενάριο του σκηνοθέτη και του Ζεράρ Μπράχ (Το φάντασμα της όπερας, Το όνομα του ρόδου κλπ) μια κομψή, σουρρεαλιστική ματιά στο Παρίσι του 1800 και τους ανθρώπους του με τυχαίες συναντήσεις προσώπων που κοινό τους σημείο είναι η επιθυμία τους να αποκτήσουν πάση θυσία κάτι που δεν τους ανήκει. Δείτε την αρχή...

2. Νύχτες με πανσέληνο (Les nuits de la pleine lune) – Ερίκ Ρομέρ: «Οποιος έχει 2 αγάπες χάνει το μυαλό του, όποιος έχει 2 σπίτια χάνει την ψυχή του». Διαβάστε την υπόθεση κι ένα χορταστικό απόσπασμα, ακούστε το τραγούδι.

3. Χάος (KAOS)-Αδελφοί Ταβιάνι: Μεταγραφή από τους ίδιους 4 ιστοριών του Πιραντέλο, με άγνωστους -πλην των Τσίτσο (Ιγκράτσια) και Φράνκο (Φράνκι)- κατά βάση ηθοποιούς και μουσική του Νίκολα Πιοβάνι. Η μία ιστορία είχε τίτλο «Mal di luna» (ας πούμε, φεγγαροχτυπημένος): Η Σιδόρα παντρεμένη με τον Μπατά ανακαλύπτει μια (αυγουστιάτικη;) νύχτα με πανσέληνο πως ο άνδρας της πάσχει.

Ο ίδιος την καθησυχάζει και της ζητάει να γυρίσει στο σπίτι, να κλείσει πόρτες και παράθυρα και να μην του ανοίξει όσο κι αν την παρακαλάει. Γνωρίζοντας πιά η Σιδόρα και με πρόσχημα να μην είναι μόνη κανονίζει μια άλλη πανσέληνο να μείνει μαζί της (κλειδωμένοι κι οι δύο) στο σπίτι ο Σαρό, που καλοβλέπονται. Φθάνει η νύχτα, κλειδώνεται μέσα το ζευγάρι και μένει έξω ο Μπατά. Η διάθεση για χάδια μέσα στο σπίτι γρήγορα υποχωρεί κι εξαφανίζεται (κυρίως) για το Σαρό, όταν αρχίζουν οι πρώτες σπαρακτικές φωνές του φεγγαροχτυπημένου. Το ξημέρωμα βρίσκει τους δύο άνδρες αγκαλιασμένους έξω από το σπίτι και τη Σιδόρα μόνη, κλειδωμένη στο σπίτι. Ακούστε το τραγούδι.

Κώστας Μίντζηρας

 www.protagon.gr

Αύγουστος..

Cafe Aman Amerika..

Cafe Aman Amerika: Την τελευταία δεκαετία του 18ου αιώνα και στις τρεις πρώτες του 19ου, το πρώτο μεταναστευτικό ρεύμα κατευθύνθηκε κυρίως στις Η.Π.Α. και δευτερευόντως στην Αυστραλία και στον Καναδά. Για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έπρεπε να επιβιώσουν και να εργαστούν οι πρώτοι μετανάστες έχουν γραφτεί πολλά. Κοινοβιακός ο τρόπος ζωής αρκετών μεταναστών, όπως διαβάζουμε στην μηνιαία επιθεώρηση "Ατλαντίς", ΗΠΑ, τον Απρίλιο του 1912...
«Στα ελληνικά καφενεία, που οι μετανάστες έβρισκαν ανάμεσα σ' άλλα και μια παρηγοριά στη διάρκεια των μοναχικών ωρών, μαζευόντουσαν κάθε είδους Έλληνες, υπάλληλοι σιδηροδρόμων, εργάτες εργοστασίων, μαγαζάτορες, επαγγελματίες, άνεργοι, συνδικαλιστές, ερασιτέχνες φιλόσοφοι, όλο το κουτσομπολιό της κοινότητας, χαρτοκλέφτες, φιλοθεάμον κοινό. Το καφενείο ήταν επίσης κέντρο διασκεδάσεως. Τα τραπέζια ήταν γεμάτα με χαρτοπαίκτες βαθιά βυθισμένους σε κάποιο παιχνίδι, πολύ συχνά το "σκαμπίλι". Όταν κουραζόντουσαν από το παιχνίδι βρισκόταν πάντα μια καινούργια διασκέδαση, καμιά φορά η μουσική. Ίσως να έβγαιναν στην επιφάνεια ένα ή δύο βιολιά, μια μεγάλη κιθάρα με τρομερή αντήχηση και ένα σαντούρι. Μετά από ορισμένες συγχορδίες σε μινόρε, μια πολύ λυπητερή εισαγωγή γινόταν το σύνθημα για δυο, ίσως τέσσερα παλικάρια να βγουν πιο πέρα και να πιάσουν τα χέρια. Μετά την απομάκρυνση των τραπεζιών, οι θεατές μαζευόντουσαν τριγύρω και ενθάρρυναν με φωνές τους χορευτές, καθώς αυτοί άρχιζαν τα βήματα τους... Όταν τελείωνε επιτυχημένα ένας χορός επιβραβευόταν με χειροκροτήματα, ποτά για τους εκτελεστές και εκείνη την απαραίτητη προσφώνηση "εις υγείαν σας''...». (Απόσπασμα από το βιβλίο του Θεόδωρου Σαλούτου «The Greeks in the United States», Harvard Univ. Press)...
Όπως όλοι οι μετανάστες, έτσι και αυτοί, μετέφεραν στην ξενιτιά τα τραγούδια του τόπου τους. Μόνο όμως οι Έλληνες της Αμερικής, απ' όλους τους Έλληνες μετανάστες, ηχογράφησαν σε δίσκους τα τραγούδια που τραγουδούσαν και μόνο αυτοί έγραψαν καινούρια τραγούδια συμπεριλαμβάνοντας σε αυτά λέξεις από το γλωσσικό ιδίωμα greeklish.
Το πρώτο Καφέ Αμάν άνοιξε στην Νέα Υόρκη το 1925 (σε μια εποχή που τα αντίστοιχα στην Ελλάδα έκλειναν) από την Μαρίκα Παπαγκίκα. Στους πελάτες σερβιρόταν εκτός από καφέ και ούζο σε φλιτζάνι του καφέ λόγω της ποτοαπαγόρευσης... Περίπου 12.000 τραγούδια πέρασαν στην ελληνική δισκογραφία των Η.Π.Α. τον 19ο αιώνα. Τον χρόνο 1995 κυκλοφορεί ο δίσκος "Cafe Aman Amerika" με δεκατέσσερα τραγούδια, το παλιότερο είναι του 1923 ενώ το πιο πρόσφατο είναι του 1954. Τα τραγούδια βρέθηκαν στη συλλογή του Dino Pappas στην Δυτική Φλόριντα (περιλαμβάνει πάνω από 10.000 τραγούδια). Παραγωγός ο Μιχάλης Αδάμ, 9 Έλληνες και Ελληνοαμερικανοί μουσικοί και το συγκρότημα Cafe Aman Amerika είναι γεγονός...
(Αφιέρωμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού στις ΗΠΑ / Cafe Aman Amerika, στο ραδιόφωνο 24-7Radio.us)

Η αμερικάνικη Δύση από τα τέλη του 18ου αιώνα είχε προσελκύσει χιλιάδες Έλληνες μετανάστες που δούλευαν είτε στα ορυχεία, είτε στις σιδηροδρομικές γραμμές. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που έλεγε ο Γιώργος Κατσαρός σε μια συνέντευξη: στη δεκαετία 1920-30 έτυχε να παίζει την ίδια βραδιά στο Salt Lake City, σε δύο ελληνικά καφενεία, το ένα απέναντι στο άλλο. Βλέπετε, το ένα ήταν βασιλικό και το άλλο βενιζελικό!

Πηγή: kalami.net

i am hated for loving..

Φρόσω στο φεγγάρι...

της Ρέας Βιτάλη
H Φρόσω ήταν αυτό που λέμε χωρατατζού! Ακόμα και τ΄ όνομά της αν το καλοσκεφτείς, τo ’χει το χωρατό του… Φρόσω! Σ΄ όλες τις καταστάσεις, αποκρυπτογραφούσε την αστεία τους πλευρά και την τόνιζε. Εκείνη την ημέρα, διηγούνταν τα νέα από έναν χορό, που είχε πάει με τον άνδρα της και ως συνήθως είχαν μαζευτεί γύρω της γυναίκες και γελούσαν με τα λεγόμενά της… Και όσο γελούσαν αυτές άλλο τόσο «ενίσχυε» και η Φρόσω τη διήγηση με «σάλτσες»… Άκουγα και γω… «Και πιάνει ένας μια κιθάρα κι αρχίζει κάτι τραγούδια! Μα τι τραγούδια! Και με παίρνει ο άνδρας μου αγκαλιά… Κάτι θα έπαθε είπα μέσα μου… Ο Θανάσης να με πάρει αγκαλιά! Έγειρα και ‘γω στο ώμο του. Τι τo ’θελα! Ανοίγει κάποια στιγμή τα μάτια, με κοιτάει καλά καλά και μου λέει –Α ρε τι τραγούδια ακούω κι έχω εσένα, γαμώτο, στην αγκαλιά μου!-» και δώστου γέλια το ακροατήριο… Θυμάμαι πήγα σε μια γωνία και βούρκωνα και ξεβούρκωνα… Ότι πιο μελαγχολικό είχα ακούσει στη ζωή μου…

Πώς καταλήγουν τα αισθήματα; Πόσο αδειάζουν οι σχέσεις; Πόσο βάναυσα εξοικειώνονται οι άνθρωποι μεταξύ τους; Πώς παραδίνονται σε άνυδρες ζωές… Γάμοι που μοιάζουν με ιερές αγελάδες της Ινδίας. Που περπατούν στο δρόμο αφυδατωμένες, με τα βυζιά να σέρνονται κούφια, τα κόκαλα να προεξέχουν… Τι σόι ιερές είναι αυτές οι αγελάδες;

Πόσες φορές έχουμε συναντήσει στη καθημερινότητά μας εκείνα τα σιωπηλά ζευγάρια με τα μελαγχολικά μάτια…Που κοιτάνε γύρω αλλά δεν βλέπουν, που μιλάνε αλλά δεν ακούνε, που ζούνε μαζί αλλά δεν ζούνε, που συμμετέχουν αλλά λείπουν… Αμίλητα με μηχανικές κινήσεις ίσως και με προκάτ κουβέντες…Τώρα το καλοκαίρι είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα…Έτσι όπως ο εκτυφλωτικός ήλιος πέφτει σαν ανακριτικός φακός επάνω μας…Πώς να κρυφτείς από τον ήλιο του καλοκαιριού, από το φως των φεγγαριών του Αυγούστου; Δυο ολόκληρα φεγγάρια μας χαρίζει ο Αύγουστος…Σαν δυο ευκαιρίες να δραπετεύσεις…(Να πας πού; Διαβάζεις στα μάτια τους, με τρόμο)…

Δυο φεγγάρια διορία…Δυο ολόκληρα φεγγάρια χαραμίζεις… Ποιά θάλασσα να ξεπλύνει την αμαρτία; Πώς καταλήγουν τα αισθήματα, πώς τα μακιγιάρουν οι άνθρωποι άτεχνα με λέξεις «φεύγει ο έρωτας κι έρχεται η αγάπη»… Ναι δεν λένε ψέματα! Έρχεται η αγάπη, ο σεβασμός, η συμπόνια, ο αλτρουισμός, καμιά φορά σκάει ξανά κεφαλάκι και ολίγον από έρωτας … Αλλά…Τέτοιες στιγμές καλοκαιριού, με ένα ολόγιομο φεγγάρι πάνω από το κεφάλι μου…Αιωρείται μια συγκλονιστική φράση της Μερκούρη στην ατμόσφαιρα «κάνε με ότι θες αλλά να ’ναι πολύ!»…Και νιώθω ότι ισούται με θάνατο το να μην έχεις άνθρωπο να το αφιερώσεις…

Y.Γ Έχει αυτήν την μπαμπεσιά ο Αύγουστος… Σου παγώνει την εικόνα της αληθινής ζωής σου. Σε ξεμπροστιάζει. Αλίμονο σ΄ όποιον νομίζει ότι κατάφερε να τη μασκαρέψει!
www.protagon.gr 

Διάλεξα εσένα...

Στη σιωπή της Νύχτας Διάλεξα Εσένα. 

Στη λάμψη του Σύμπαντος Διάλεξα Εσένα. 

Στη μαγεία της Αυγής Διάλεξα Εσένα. 

Στις πιό φοβερές καταιγίδες Διάλεξα Εσένα. 

Στην πιό ξερή λαύρα Διάλεξα Εσένα. 

Στην καλή και κακή Τύχη Διάλεξα Εσένα. 

Στη Χαρά και στον Πόνο Διάλεξα Εσένα. 

Στην καρδιά της καρδιάς μου Διάλεξα Εσένα. 

S. Lawrence

Crave, Sarah Kane

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου,
και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου,
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό,
και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου,
και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,
και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.

Και να φιλάω την πλάτη σου,
και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλεςκαι να καπνίζω,
ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σουκαι να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,

Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου,
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,

Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες,
και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος,
τον άγγελο του δέντρου,
το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα,
και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις,και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε,και συ να μου λες πάλι όχι,Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδεια χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρωντον τα πάντα πληρούντα,

τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ερωτά μου για σενα.

Ο άνθρωπος, ο κόσμος και η ποίηση...

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.

Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο· ήξερα

πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες

του ήλιου το φως.

Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας

μες από τόση διαύγεια τον κόσμο,

μες από σένα - πλησιάζουν τα πράγματα,

γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα -

τώρα μπορώ

ν'αρθρώσω την τάξη του σ'ένα μου ποίημα.

Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω

σ'ευθείες το φως.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Περί δημοσιογραφίας...

Η προκήρυξη της Σέχτα...

Η προκήρυξη που έστειλε στα «ΝΕΑ» η Σέχτα Επαναστατών, με την οποία αναλαμβάνει την ευθύνη για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια και συνεχίζει τις απειλές έχει ως εξής:

Ανακοίνωση ν 4 Η Σέχτα Επαναστατών οπλίζεται ξανά. Στο σημερινό κόσμο το πιο βίαιο πράγμα είναι να μένεις απαθής. Όλη μας η ζωή κατακλύζεται από τη βία. Και όταν δεν είναι η βία των μπάτσων, των κρατητηρίων, των φυλακών, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο ύπουλα. Μιλάμε για μια βία χωρίς αίμα. Για την βία της εικόνας, των διαφημίσεων, της καταναλωτικής μαστούρας, των ψυχοαδιέξοδων, της μοναξιάς. Ζούμε σε άθλιες πόλεις, τρώμε πλαστικό φαγητό, ενημερωνόμαστε με κατασκευασμένες ειδήσεις, ψωνίζουμε τυποποιημένα προϊόντα, εργαζόμαστε σε αηδιαστικές δουλειές, θαυμάζουμε κάλπικα πρότυπα, φτιάχνουμε τα μικρά ιδιωτικά κελιά μέσα στα σπίτια μας με την χαρούμενη επίπλωση.

Εμείς κουραστήκαμε από αυτό το κενό ζωής. Είπαμε φτάνει πια... όχι άλλες ξοφλημένες μέρες... όχι άλλες ταπεινώσεις στη δουλειά... όχι άλλες δανεικές προσευχές για καληνύχτα...

Ετσι πριν 1,5 χρόνο φτιάξαμε την Σέχτα Επαναστατών, που έγινε το όχημα διαφυγής μας απ΄ τη γαμημένη ησυχία του κόσμου- φυλακή που ζούσαμε. Δυο- τρία όπλα για αρχή, μερικά βιβλία και κάποιες παραβατικές γνώσεις από προηγούμενες εμπειρίες του παρελθόντος, συνδυάστηκαν με αρκετά «κιλά» αποφασιστικότητας και την σιγουριά της συνείδησης που έλεγε: ή άνθρωπος ή γουρούνι, ή μαχητής ή υπόδουλος, ή επανάσταση ή συμβιβασμός με την παραίτηση.

Και έτσι ξεκινήσαμε.

Όταν ζεις σε έναν ατέρμονο αγώνα, σε κάνει να οξύνεις τις ικανότητες και την σκέψη σου, ενώ ταυτόχρονα σου προσφέρει την ευχαρίστηση ότι έχεις αντιτεθεί στη μοίρα που προορίζανε για σένα.

Όμως θέλαμε κάτι παραπάνω...

Επιζητούσαμε το άλμα για την έφοδο στον ουρανό. Μετά το τρίτο μας χτύπημα, θέσαμε στον εαυτό μας το ζήτημα της αναβάθμισης της δράσης μας, που εμπεριείχε κάποιες απαραίτητες προϋποθέσεις. Έτσι περάσαμε σε μια δημιουργική αφάνεια με σκοπό να αναδυθούμε πιο ικανοί, πιο ουσιαστικοί, πιο επικίνδυνοι. Σε αυτό το διάστημα αρκετοί από εμάς εκπαιδευτήκαμε στα όπλα, μάθαμε νέες τεχνικές, διαβάσαμε, ενημερωθήκαμε για άγνωστες μέχρι τότε καταστάσεις αγώνα, ανταλλάξαμε εμπειρίες και σκεπτικά με άλλους μαχητές και ανεφοδιαστήκαμε στον υλικοτεχνικό τομέα.

Παράλληλα οι υπόλοιποι μαχητές μας δεν έμειναν ανενεργοί. Δημιούργησαν ένα απαραίτητο δίκτυο πληροφοριών, συνέλεξαν στοιχεία, φρόντισαν την συνειδητή αεργία μας και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στο σκοπό της Επανάστασης και στην αξιοπρέπεια του εαυτού τους.

Έτσι από εδώ και πέρα θέλουμε να είμαστε τρομακτικά συνεπείς σε ότι λέμε και να μεταφέρουμε ένα μήνυμα σε όλους τους επιφανείς φορείς της κοινωνίας και τους γορίλες τους. «Η Σέχτα Επαναστατών δεν θα αφήσει ούτε ένα χιλιοστό ασφαλούς εδάφους στη ζωή σας. Τα όπλα μας είναι γεμάτα και έτοιμα να “μιλήσουν”... Αν τα επιχειρήματα κάνουν τον ιδρώτα να κυλάει, οι αποδείξεις θα κάνουν να χυθεί αίμα...». Πλέον δε μιλάμε για ένοπλη προπαγάνδα, αλλά την εφαρμόζουμε στην πράξη. Η πρόσφατη επίθεση μας δεν στηρίχτηκε σε προπαγανδιστικούς λόγους, αλλά στην απόφαση να τερματίσουμε την άθλια καριέρα αυτού του τύπου.

Ο ένοπλος αγώνας δεν απολογείται και δεν προφασίζεται την υποκρισία του ανθρωπισμού και το ιδανικό της ανθρώπινης ζωής. Η επανάσταση είναι πόλεμος για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου υπαρξιακού κώδικα μακριά απ΄ την υποκρισία του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Η ανθρώπινη ζωή είναι μια μεταβλητή, ένα εμπόρευμα στον κόσμο του θεάματος που άλλοτε την κατασπαράσσει εξορίζοντας την στα μπουντρούμια των φυλακών, στα μοναχικά αδιέξοδα, στις ουσίες των εξαρτήσεων και άλλοτε την υπερασπίζεται ως το «ιδανικό» που χάθηκε απ΄ τα όπλα των τρομοκρατών.

Όμως σημασία δεν έχει μόνο αν ζεις, αλλά και το πως ζεις. Η πραγματική αξία βρίσκεται στις επιλογές που κάνει ο καθένας στη ζωή του. Εκεί κρινόμαστε όλοι. Ο Σωκράτης Γκιόλιας έκανε τις επιλογές του και εμείς τις δικές μας. Αυτός επέλεξε να ζήσει σαν τρωκτικό στο βασίλειο της λάσπης του άθλιου κύκλου του και εμείς ως λύκοι έξω από την αγέλη.

Ας δούμε λοιπόν ποιος ήταν πραγματικά ο «ανυποψίαστος» και «αφύλακτος» Σωκράτης Γκιόλιας.

Από νωρίς μπασμένος στα κόλπα της δημοσιογραφικής πανούκλας θήτευσε για αρκετά χρόνια στο μετρ της δήθεν ανεξάρτητης «αποκαλυπτικής» δημοσιογραφίας Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ως φίλος, συνεργάτης και αρχισυντάκτης των εκπομπών του. Παράλληλα διετέλεσε «στέλεχος» της νέας σχολής του ελληνικού πρωταθλητισμού. Του πρωταθλητισμού που είχε ειδίκευση στο παράνομο εμπόριο ντοπαϊνης (κολλητός του Χρήστου Τζέκου που ξέρει καλά από «σκόνες»), στα ντοπαρισμένα ρεκόρ (κουμπάρος με τον Κώστα Κεντέρη που του προσέφερε δημοσιογραφική κάλυψη στο γνωστό «ατύχημα» που είχε με το άλλο αθλοπρεζάκι την Κατερίνα Θάνου) και φυσικά στο νταραβέρι αξιωμάτων- αποκατάστασης όλης της γνωστής πρωταθλητικής κλίκας είτε στα σώματα ασφαλείας, είτε στον πολιτικό στίβο (φιλαράκι του αθλητήβουλευτή Κουκοδήμου, της αποτυχημένης υποψήφιας Πατουλίδου και άλλων). Ο καθένας φυσικά μπορεί να φανταστεί και τις κομπίνες όλων αυτών με πολύτιμο συνεργάτη τον Σωκράτη Γκιόλια στην εταιρία με την επωνυμία ΣΕΓΑΣ που όλοι οι παραπάνω αποτελούσαν τις επιφανείς προσωπικότητες του. Ιδιαίτερα στην εποχή που μεσουρανούσε το «εθνικό όραμα» των ολυμπιακών αγώνων του 2004 στήθηκε στο ΣΕΓΑΣ το μεγάλο φαγοπότι τόσο με τις «χρυσές» χορηγίες και τις κρατικές επιχορηγήσεις όσο και των μυστικών οικονομικών συμφωνιών κάτω από το τραπέζι με μεγαλοεργολάβους και κατασκευαστικές εταιρίες.

Όμως ο «ανυποψίαστος» Σωκράτης Γκιόλιας ήταν πολυθεσίτης. Ο ίδιος, ήταν γνωστός θρησκόληπτος στους κύκλους του και υπήρξε μόνιμος επισκέπτης- παράγοντας ακόμα μιας γνωστής εταιρίας. Ήταν έμπιστος συνεργάτης της Αθωνικής πολιτείας, ενώ ταυτόχρονα η ρασοφόρος νυφίτσα Εφραίμ ήταν ο πνευματικός του. Γι΄ αυτό όταν ξέσπασε το γνωστό σκάνδαλο των παπαδερών στο Βατοπέδι ο Γκιόλιας πάντα έμπαινε μπροστά ως ασπίδα προστασίας για να στηρίξει το παραμάγαζο τους.

Ο τύπος ήταν κυριολεκτικά με τον σταυρό στο χέρι.

Από εκεί και πέρα ο βασικός λόγος της επίσκεψής μας στο σπίτι του ήταν η κυρίαρχη θέση που κατείχε στην ηλεκτρονική μορφή της νέας δημοσιογραφίας.

Με την ραγδαία εξάπλωση του internet και την ολοένα αυξανόμενη προτίμηση ιδιαίτερα των νέων για την ενημέρωση τους από αυτό, δεν άργησε και η εκμετάλλευση του από τα γνωστά λαμόγια της δημοσιογραφίας. Πέρα από τα επίσημα ειδησεογραφικά site που συνήθως είναι ηλεκτρονική μορφή ήδη γνωστών εφημερίδων δημιουργήθηκαν και τα πρώτα ενημερωτικά blogs. Η αμεσότητα της ενημέρωσης που προσφέρουν ήταν το βασικό χαρακτηριστικό που τα ανέδειξε σε δημοφιλείς ιστοσελίδες. Αυτή η μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης αξιοποιήθηκε και από άτομα που ζούσαν σε απολυταρχικά καθεστώτα σαν προσπάθεια διάρρηξης της λογοκρισίας που επιβαλλόταν από την κυβέρνηση. Σε αντίθεση με τους παραπάνω ανθρώπους, η ίδια ανωνυμία εκμεταλλεύτηκε από συστημικούς δημοσιογράφους όπως ο Γκιόλιας, ο Παπαγιάννης κ. α σαν μέσο εκβιασμού και συκοφάντησης για την στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων που τους χρηματοδοτούν. Η πράξη μας δεν έχει να κάνει με την εναντίωση μας στην ανωνυμία των blogs καθώς αντιθέτως την προτάσσουμε και την θεωρούμε απαραίτητη σαν ασπίδα προστασίας εχθρών του καθεστώτος και ως υγιή συνθήκη πραγματικά εναλλακτικών αυτοδιαχειριζόμενων μέσων ενημέρωσης. Ο Γκίολιας το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν συγκαταλεγόταν στους εχθρούς του καθεστώτος, αλλά ήταν το αφεντικό που κρυβόταν πίσω από την ανωνυμία του blog troktiko ασκώντας από αυτό την συστημική προπαγάνδα του.

Ο Γκιόλιας πρώην συνεργάτης του «μαχητικού» Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αλλά και άξιος συνεργάτης της δημοσιογραφικής σχολής Κωστόπουλου- Αναστασιάδη (απενοχοποίηση του σύγχρονου lifestyle με κίνητρο την οικονομική επιτυχία και τον νεοελληνικό τσαμπουκά) είχε αυτό που χρειαζόταν. Απ΄ τη μία η δημοσιογραφία της «κοινωνικής ευαισθησίας», των «αποκαλύψεων» και των «καταγγελιών» κι από την άλλη ο τσαμπουκάς στο σερβίρισμα, ένα κοκτέιλ θράσους, lifestyle με άποψη, σύγχρονου νεοσυντηρητισμού, ενός κρυμμένου (ή και φανερού) φασισμού, μιας δήθεν σάτιρας, όχι απλά απέναντι στην εξουσία, αλλά κυρίως ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν φωνή να απαντήσουν στη λάσπη που εξαπέλυε εναντίον τους.

Οι πιο πρόστυχες προσβολές και τα πιο συκοφαντικά ψέματα για το αντάρτικο πόλης, μπήκαν στην πρώτη γραμμή των δημοσιευμάτων του troktikou. Μέχρι και ο αδελφός του Περικλής, ως διευθυντής της Ρrince Οliver, απάντησε προκλητικά και ειρωνικά παραφράζοντας την συνθηματολογία της εξέγερσης του Δεκέμβρη, σε μια ενέργεια εμπρησμού που είχε ως στόχο την εταιρεία του.

Το ίδιο το αφεντικό του troktikou είχε ορίσει τον εαυτό του δικαστή και απένειμε ποινές σε συλληφθέντες μέσα από το blog του. Μετά το διαζύγιο απ΄ τον μέντορα του Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, ο Γκόλιας αυτόνομος πλέον και με την πιο ισχυρή θέση στη δημοσιογραφική blogoσφαιρα γίνεται ειδικός σύμβουλος του Δημήτρη Κοντομηνά, που συγκαταλέγεται στην οικονομική μαφία της ελλάδας, γνωστός και από την εμπλοκή του με το σκάνδαλο της interamerican. Επίσης το τελευταίο διάστημα δούλευε ως γενικός διευθυντής του ραδιοσταθμού Θέμα radio του ξεφτιλισμένου χοντροκοιλαρά Θέμου Αναστασιάδη. Η απαρίθμηση των βρόμικων ιστοριών του δημοσιογραφικού σιναφιού όπως και οι εσωτερικές κόντρες μεγαλοδημοσιογράφων και εκδοτών με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τριπλέτα Θέμου- Γκιόλια- Κοντομηνά, με το αδελφάτο Χατζηνικολάου- Τριανταφυλλόπουλου- Κουρή θα μπορούσαν να γεμίσουν πολλές σελίδες.

Ο δημοσιογραφικός κόσμος είναι ένας κουβάς γεμάτος σκατά που με την κίνηση μας απλώς τον ελαφρύναμε.

Φυσικά το αφεντικό του troktikou ως επαγγελματίας ρουφιάνος γνώριζε καλά τις πιθανές συνέπειες και τα «εργατικά ατυχήματα» που θα μπορούσαν να του συμβούν. Ο Σωκράτης Γκιόλιας ήταν τόσο «ανυποψίαστος» που είχε φροντίσει μόνος του να επιβεβαιώσει ότι αποτελεί στόχο. Ιδιαίτερα μετά τη βόμβα στα Πατήσια και το θάνατο του Αφγανού τόσο ο ίδιος, όσο και τα κωλόπαιδα που είχε για συνεργάτες του, χρησιμοποίησαν το καμουφλάζ των δήθεν ανώνυμων σχολίων αναγνωστών στο troktiko ώστε να απειλήσουν ανοικτά οποιονδήποτε εναντιωνόταν στον οχετό ψεύδους που εξαπέλυαν συστηματικά. Συγκεκριμένα κι αφού είχαν προηγηθεί οι αποκλειστικές φωτογραφίες με το σκοτωμένο παιδί, προνόμιο της αγαστής συνεργασίας του Γκιόλια με την αντιτρομοκρατική, «αναγνώστης» του troktikou έγραψε σε σχέση με την οργή που συγκέντρωσε πάνω στο πρόσωπο του ο «ανυποψίαστος»...- δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει ο Γκιόλιας και ο κάθε Γκιόλιας. Να έχει μαζί του όπλο και να ρίξει σε όποιον κινείται ύποπτα για να προστατεύσει τη ζωή του;- Αλλά ας μην γινόμαστε υπερβολικοί. Ο Γκιόλιας δεν χρειαζόταν να πυροβολήσει ο ίδιος για να προστατευτεί. Αυτό θα το αναλάμβαναν οι 2 αστυνομικοί συνοδοί ασφαλείας που του είχαν παραχωρηθεί και τους χρησιμοποιούσε εναλλάξ μέχρι το θάνατο του γουρουνιού στην Κατεχάκη.

Συγκεκριμένα ο «αφύλακτος» Γκιόλιας, ο δημοσιογράφος που κατήγγειλε το σύστημα προστασίας υψηλών προσώπων λέγοντας πως οι αστυνομικοί πρέπει να είναι μάχιμοι στο δρόμο κι όχι να συνοδεύουν ως Φιλιππινέζες, υποψήφιους στόχους, είχε τους δικούς του ένοπλους γορίλες.

Παλιομαλάκες τη αντιτρομοκρατικής αν μπορείτε τώρα διαψεύστε τα παρακάτω στοιχεία...

Το αφεντικό του troktikou τις καθημερινές από Δευτέρα ως Παρασκευή κατά την μετακίνησή του με αυτοκίνητο μάρκας smart με αριθμό κυκλοφορίας ΙΗΡ 5121 (το ο ποίο άλλαξε τις τελευταίες εβδομάδες με άλλο smart με αριθμό ΙΜΡ 3142) συνοδευόταν πάντα από μηχανή ασφαλείας.

Πιο συγκεκριμένα ο Γκιόλιας ξεκινούσε καθημερινά απ΄ το σπίτι του στην οδό Δαιδάλου 21 μεταξύ 12.10-12.25 για να μεταβεί στη ραδιοφωνική εκπομπή του πάντα αργοπορημένος. Ένα 20λεπτο πριν, πλησίαζε στο σπίτι του και στάθμευε στην αθέατη γωνία Νυμφών και Δαιδάλου μηχανή συνοδού ασφαλείας με τον αναβάτη της, που ακολουθούσε το smart σε απόσταση 5-10 μέτρων όταν αυτό ξεκινούσε. Ο Γκιόλιας διέθετε 2 Φιλιππινέζες- γορίλες που άλλαζαν μεταξύ τους συνήθως ανά βδομάδα. Ο πρώτος ήταν νεαρός 25-30 χρονών με fitness στυλάκι, που συνήθως χάζευε παίζοντας με το κινητό του και χρησιμοποιούσε μηχανή μαύρη-ασημί μάρκας ΤDΜ, ενώ ο δεύτερος ήταν πιο έμπειρος, 40άρης γκριζομάλλης, είχε αγαπημένη συνήθεια να διαβάζει εφημερίδα πάνω στη μηχανή, να περπατάει σαν να έχει καρπούζια στις μασχάλες, ενώ χρησιμοποιούσε κι αυτός μηχανή on-off transalp με αριθμό κυκλοφορίας ΧΧΚ 389. Τονίζουμε πως ο Γκιόλιας για να μην στιγματιστεί στη γειτονιά ότι έχει συνοδούς, τους υποχρέωνε να σταθμεύσουν στη γωνία με την Νυμφών που δεν γίνονταν αντιληπτοί, ώστε να μην φανεί κι ο ίδιος ασυνεπείς με τα όσα έγραφε.

Τα πράγματα άλλαξαν όταν ψόφησε ο βλάκας στην Κατεχάκη. Προφανώς οι νέες οδηγίες καθώς και η εξουσιοδότηση στους συνοδούς ασφαλείας να ρυθμίζουν το πόστο τους και τη διαδρομή του υποψήφιου στόχου, έδωσε τη δυνατότητα στους γορίλες, να αλλάξουν θέση. Έτσι τον τελευταίο καιρό η πρώτη συνοδευτική μηχανή στάθμευε ακριβώς απέναντι απ΄ την πολυκατοικία του troktikou, τσέκαρε όσους περνούσαν, ενώ λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει ο Γκιόλιας ερχόταν κι η δεύτερη μηχανή. Ο Γκιόλιας αφού πλεον καταδεχόταν να τους καλημερίσει ξεκινούσαν όλοι μαζί σαν μια ωραία «συντροφιά». Συνήθως μπροστά το ΤDΜ για να τσεκάρει τη διαδρομή με απόσταση 5-10 μέτρων, στη μέση ο Γκιόλιας με το smart και πίσω ο 40άρης με την transalp.

Η αρχική μας σκέψη ήταν να τους χτυπήσουμε μαζί. Χρησιμοποιώντας βαρύ όχημα θα εμβολίζαμε την πρώτη μηχανή πατώντας τον γορίλα και με διαφορετική δύναμη πυρός θα «ράβαμε» τους άλλους δύο. Περισσότεροι στόχοι, περισσότερη αποτελεσματικότητα. Γνωρίζαμε επακριβώς τη διαδρομή τους και η Εθνάρχου Μακαρίου που ακολουθούσαν μετά τη Δαιδάλου με τα διαχωριστικά παρτέρια βόλευε μια χαρά για το «τρακάρισμα» και τον εγκλωβισμό τους. Γρήγορα όμως απορρίψαμε αυτό το σενάριο, γιατί ο συγκεκριμένος δρόμος που ήταν ιδανικός για τέτοιο καρτέρι, έχει μέτρια προς πυκνή ροή αυτοκινήτων, περαστικών και δυο ρεύματα κυκλοφορίας με συνέπεια να υπήρχε κίνδυνος για άλλους ανθρώπους, γεγονός που δεν επιδιώκουμε ποτέ. Γιατί είναι άλλο πράγμα η οξεία κριτική που ασκούμε στην κοινωνική παρακμή κι άλλο η διαδικασία της στοχοποίησης. Οι στόχοι μας είναι πάντα σαφείς και τα όπλα μας σημαδεύουν συγκεκριμένα κεφάλια, για αυτό δεν θα ρισκάραμε να υπάρξει λάθος άνθρωπος χτυπημένος. Έτσι προτιμήσαμε να πάμε εμείς σπίτι του παρά να συμβεί οτιδήποτε σε μια συμπλοκή στο δρόμο και να χτυπηθεί κάποιος άσχετος. Το τι ακριβώς ειπώθηκε στο θυροτηλέφωνο ώστε να εξασφαλίσουμε όχι μόνο ότι θα κατέβει, αλλά θα ΄ρθει μόνος του χωρίς να συνοδεύεται από τη σύζυγό του, είναι κάτι που δεν χρειάζεται να δημοσιοποιηθεί για αρκετούς λόγους. Εδώ όμως να προσθέσουμε πως η γνωστή τηλεπερσόνα Γιάννης Μαρακάκης, δικηγόρος του deal και του Γκιόλια, που βγαίνει στα τηλεπαράθυρα για να κλείσει καμιά δουλειά, να μην μας τα πρήζει με τις παπαριές του περί βιτρίνας της Σέχτας σε πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου, γιατί θα του χαρακώσουμε το πρόσωπο, μιας και οι σφαίρες μας είναι πιο πολύτιμες από τέτοιους ηλίθιους. Επιστρέφοντας να επισημάνουμε πως απορρίψαμε επίσης το ενδεχόμενο να διαρρήξουμε την πολυκατοικία και να εκτελέσουμε τον Γκιόλια μέσα στο διαμέρισμά του. Ήταν βασικό μας μέλημα να μην πάθει το παραμικρό η σύζυγός του και φυσικά το μικρό παιδί.

Ο καθένας μας έχει το τέλος που του αναλογεί και τα παραπάνω άτομα δεν μας φταίνε σε τίποτα. Άλλωστε η πρακτική των πολιτικών εκτελέσεων είναι ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Ποτέ δεν πρόκειται να εμπλακούν και να κινδυνέψουν από επίθεση μας άτομα του οικογενειακού και συγγενικού περιβάλλοντος ενός στόχου που δεν έχουν συμμετοχή στις επιλογές και τα βρώμικα συμφέροντά του, ακόμα και αν αυτό μας υποχρεώσει να ακυρώσουμε τον σχεδιασμό μας. Ένας αντάρτης πόλης δεν είναι ένας ψυχρός εκτελεστής. Όταν επιλέξει να πυροβολήσει, δεν χτυπάει το πρόσωπο αυτό καθαυτό, αλλά τις επιλογές του συγκεκριμένου ανθρώπου, το αξίωμα που κατέχει, τις αποφάσεις που έχει πάρει, τα συμφέροντα που εξυπηρετεί. Δεν τίθεται ζήτημα απλά επί του προσωπικού. Ο ένοπλος μαχητής χτυπάει τους φορείς του συστήματος που πλέον δεν έχουν το δικό τους ξεχωριστό πρόσωπο, αλλά μια συγκεκριμένη θέση που υπερασπίζονται. Ο ένοπλος μαχητής δεν πυροβολεί ανθρώπους, πυροβολεί ενάντια στο ίδιο το σύστημα.

Ο Γκιόλιας ήταν ένα απ΄ τα πολλά ονόματα μεγαλοδημοσιογράφων που έχουμε συλλέξει πληροφορίες για τα σπίτια τους, τα οχήματα τους, τη φύλαξη τους, τα αγαπημένα τους στέκια- ρεστοράν μέχρι και το που παίζουν τένις (το ΄πιασες το υπονοούμενο Χατζη-μαλάκα του alter;).

Όλοι αυτοί οι δικαστές που έχουν μικρόφωνα και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες αγορεύουν, δικάζουν και καταδικάζουν, θα μάθουν τι σημαίνει ο φόβος να περνάει στο δικό τους στρατόπεδο. Για αυτό παράλληλα συμβουλεύουμε κι όλους τους αυτόπτες μάρτυρες, η απάντηση τους σε κάθε ερώτηση να είναι μόνο μία «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα...» οτιδήποτε άλλο θα εκληφθεί ως συνεργασία με την αστυνομία και αυτό δεν είναι αποδεκτό.

Τέλος θέλουμε να υπενθυμίσουμε πως στην τρίτη μας ανακοίνωση είχαμε γράψει «Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει την δημόσια εξωτερική εικόνα...».

Ηελλάδα εδώ και μήνες βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα με την προσφυγή στο ΔΝΤ και το οικονομικό της έλλειμμα. Μια απ΄ τις πιο προσοδοφόρες πηγές εισροής χρήματος είναι ο τουρισμός της καλοκαιρινής περιόδου. Η εκτέλεση του συγκεκριμένου δημοσιογράφου σε συνδυασμό με τις αντάρτικες ενέργειες του τελευταίου χρόνου πιστεύουμε ότι διαμορφώνει μια αρνητική εικόνα στο εξωτερικό για την ασφάλεια της ελληνικής επικράτειας και χτυπάει την εθνική βιομηχανία του τουρισμού. Οι τουρίστες πρέπει να μάθουν ότι η ελλάδα δεν αποτελεί πλέον ασφαλές μετόπισθεν του καπιταλισμού. Επιδιώκουμε να μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη επαναστατικών διαδικασιών με εμπρησμούς, σαμποτάζ, μαχητικές πορείες, βομβιστικές επιθέσεις, ένοπλες εκτελέσεις και όχι σε τόπο προορισμού διακοπών και αναψυχής. Έχουμε πόλεμο με τη δημοκρατία σας. Όσον αφορά την οικονομική κρίση και το μοιρολόι της κοινωνίας για το δυσοίωνο μέλλον της, δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή. Ένας κόσμος που διαμαρτύρεται για τα νέα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα, δίχως πρώτα να έχει εξεγερθεί ενάντια στην νοηματική φτήνια της ίδιας της ζωής μέσα στο σύστημα, μας είναι αδιάφορος και άξιος της μοίρας του.

Δεν έχουμε δανειστεί τίποτα απ΄ τον κόσμο σας για να νιώσουμε ότι το χάνουμε ή το χρωστάμε.

Αν αυτό που διακυβεύεται στην συνείδηση των ανθρώπων τώρα είναι η απώλεια ενός σταθερού μισθού και μιας σίγουρης σύνταξης δείχνει ότι αυτός ο κόσμος έχει ήδη πεθάνει. Γιατί πρώτα έχασε τις επιθυμίες του, την αξιοπρέπεια του, τον εγωισμό του, τα όνειρα του, τη συνείδηση του, τα συναισθήματα του και τότε δεν νοιάστηκε πραγματικά κανείς. Όταν όμως απειλούνται οι δανεικές του προσευχές για την μίζερη ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας του και ξεσηκώνεται, τότε οι μέρες του είναι μετρημένες. Γιατί ζυγιάστηκαν και βρέθηκαν λειψές και ανάπηρες νοήματος.

Εμείς ως Σέχτα Επαναστατών πιστεύουμε πως μόνο μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή του κράτους και των σημερινών δομών θα μπορέσει να ανατείλει μια νέα προοπτική ζωής. Μια ζωή νέων ανθρώπινων σχέσεων, χωρίς εξουσία, χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκεία, χωρίς διαχωρισμούς. Μια ζωή που δεν θα κυβερνά το χρήμα ούτε θα βασιλεύει η ιδιοκτησία. Μια ζωή μακριά από ψεύτικα είδωλα, καταναγκασμούς και συμβάσεις.

Προωθούμε ένα νέο πολιτισμό που οι αξίες του βρίσκονται στην ισοτιμία, στην αξιοπρέπεια, στην τιμή, στον αλληλοσεβασμό, στην αλληλεγγύη, στην απελευθέρωση. Ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει έναν νέο τρόπο ζωής και έκφρασης. Να εναρμονιστεί με το φυσικό περιβάλλον, να πλημμυρίσει από συναισθήματα, να αφεθεί στις απολαύσεις, να γίνει δημιουργός του κόσμου του... Η ανθρώπινη επικοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί απ΄ τις τηλεφωνικές γραμμές και τις επίπεδες οθόνες, οι ανθρώπινες χειρονομίες να αποκτήσουν ξανά τη ζεστασιά τους και να απαλλαχθούν απ΄ τις τυπικότητες και την επαναληψιμότητα, η ζωή να αποκτήσει μια περιπετειώδη περιπλάνηση και να απαγκιστρωθεί απ΄ την γραφειοκρατική της εκδοχή. Βέβαια όλα αυτά ακούγονται ουτοπικά, αν επενδύεις όλη σου τη δράση σε ένα μελλοντικό όραμα και αγνοείς το σήμερα.

Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο καθρέφτης...

Μη ρωτάς λοιπόν πως θα αλλάξουν τα πράγματα. Γίνε εσύ ο ίδιος η απάντηση στο ερώτημα. Εμείς προτείνουμε τον ολοκληρωτικό εκμηδενισμό και την ισοπέδωση των εξουσιαστικών σχέσεων και του κυρίαρχου πολιτισμού. Μόνο μέσα από τα χαλάσματα και τα ερείπια των σύγχρονων αστικών κέντρων μπορεί να ανθίσει ένας νέος τρόπος ζωής. Οι επαναστατικές οργανώσεις είναι οι μικρές προεικονίσεις ενός τέτοιου μέλλοντος. Όμως όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο μας ακόμα κι αν δεν έρθει αυτό το μέλλον, εμείς θα το έχουμε γευτεί, ζώντας με τον δικό μας ανορθόδοξο τρόπο στο σήμερα. Και αυτή η περιπέτεια, το ταξίδι προς την απελευθέρωση αξίζει την κάθε του στιγμή...

Γι΄ αυτό η πρότασή μας στο τώρα είναι σαφής. Όσοι άνθρωποι θέλουν να αρνηθούν έμπρακτα την τυραννία του συστήματος, ας περάσουν απ΄ τα λόγια στην πράξη. Σύντροφοι οργανωθείτε, φτιάξτε ομάδες, συλλογικοποιείστε τις επιθυμίες σας, οπλιστείτε, διαβάστε, επικοινωνήστε, αρνηθείτε τους ρόλους και τις ηγεμονίες, καταργείστε τη δουλειά και περάστε στη στρατηγική του ένοπλου αγώνα.

Οι σημερινοί αντάρτες πόλης οφείλουν να ξεπεράσουν την κοινωνιστική κληρονομιά του προλεταριάτου και να ανακηρύξουν ως επαναστατικό υποκείμενο τους ίδιους τους τους εαυτούς τους, τους συντρόφους τους και όλους όσους αμφισβητούν έμπρακτα το πραξικόπημα της εξουσίας στις ζωές μας, δίνοντας ουσιαστικό προβάδισμα στη ζωή κι όχι στις οικονομικές αναλύσεις. Στις διαδικασίες που προωθούν την ένοπλη πάλη κερδίζουμε στιγμές απελευθερωμένου χρόνου, καθώς μόνο αυτές επιτρέπουν τη ανάκτηση της χαμένης αξιοπρέπειας και ανοίγουν τον δρόμο για μια εσωτερική ελευθερία. Έτσι ο καθένας μπορεί να αναδιατυπώσει την ατομική του ταυτότητα μέσα στην κοινωνική ζωή και να γίνει ένοπλος μαχητής της επανάστασης.

«Ως εδώ.- Ο χειμώνας μας γεμίζει θλίψη, η άνοιξη μας μολύνει και το καλοκαίρι νιώθουμε ασφυξία. Εδώ και καιρό μας πνίγει τα ρουθούνια η μπόχα από τα γραφεία, τους αντιδραστήρες, τα εργοστάσια και τους αυτοκινητόδρομους. Τα φίμωτρα μας δεν έχουν πια ωραία γεύση, είναι σαν λουκάνικο περιτυλιγμένο με πλαστικό καλώδιο. Η μπύρα που πίνουμε είναι μπαγιάτικη, ίδια με την μικροαστική ηθική. Δεν θέλουμε πια να κάνουμε σε όλη μας τη ζωή την ίδια δουλειά να έχουμε το ίδιο πρόσωπο. Αρκετές διαταγές μας έχουν δώσει, αρκετά έχουν ελέγξει τη σκέψη, τις ιδέες, το σπίτι και τα διαβατήριά μας, αρκετά μας έχουν σπάσει τα μούτρα. Δεν θα τους αφήσουμε άλλο να μας καλουπώνουν, να μας καταστείλουν, να μας ισοπεδώνουν.-ΤΟΥΣ ΣΠΑΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΞΥΛΟ-...

ως την παραλία του tun nichts (δεν κάνω τίποτα...)

(κάλεσμα Γερμανών αυτόνομων)

Υ.Γ.1. Επειδή γνωρίζουμε πως ένα θυμωμένο γουρούνι βρωμάει περισσότερο από το συνηθισμένο, να πούμε δυο λογάκια στους μαλάκες της ομάδας ΔΙΑΣ. «Τσογλανάκια επειδή το παίζετε ψευτόμαγκες, κάποια στιγμή σε κάποιον τυχαίο από εσάς θα του ανοίξουμε νέες κουμπότρυπες στη στολή του. Και να έχετε το νου σας, γιατί έχουμε ένα μικρό «πρόβλημα»... είμαστε τρομακτικά συνεπείς σε αυτά που λέμε...». Άλλωστε ενδεικτικό των προθέσεων μας, είναι το σημείο που επιλέξαμε να αφήσουμε την ανακοίνωσή μας, σε απόσταση 30 μέτρων ευθείας βολής από το φυλάκιο και την πρόσοψη του Α.Τ. Νίκαιας.

Υ.Γ. 2 Προς όλους τους υπεύθυνους φυλακών, διευθυντές, εισαγγελείς, σωφρονιστικούς υπαλλήλους και κοινωνικούς λειτουργούς, σας προειδοποιούμε πως αν δεν αλλάξετε άμεσα τη στάση σας και δεν σταματήσετε να ταλαιπωρείτε βασανισμένους φυλακισμένους ανθρώπους, θα μπείτε σε λίστα προτεραιότητας ώστε να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι. Ιδιαίτερα για κάποιους από εσάς γνωρίζουμε μέχρι και το τι ώρα παίρνετε τα χάπια σας. Κόψτε τους τσαμπουκάδες που κάνετε με την απαγόρευση αδειών και τα κομμένα επισκεπτήρια, να σέβεστε τους φυλακισμένους και να μην παραβιάζετε τα δικαιώματα τους γιατί σε διαφορετική περίπτωση και σε ανυποψίαστο χρόνο θα δεχτείτε επίσκεψη των μαχητών της Σέχτας Επαναστατών με οριστική μεταγωγή στον άλλο κόσμο.

Μαχητές της επανάστασης ο εχθρός έχει όνομα, ψάξτε διευθύνσεις...

ΕΝΟΠΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ
www.tanea.gr

Απροσδοκίες..

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου
και πιο μακριά,
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι, για να φαινόμαστε πολλοί
κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.
Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου
που έxω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Κοιτάζεις σαν ερxόμενος
χαμογελάς σαν όxι.
Άνθη αποξηραμένα στο πλάι
σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα
το άκρατο όνομά τους s e m p r e v i v e s
s e m p r e v i v e s - αιώνιες, αιώνιες
μην τύχει και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

Κική Δημουλά

Απόσπασμα από το "Απροσδοκίες"
Στον Άθω Δημουλά

Καμπάνια για τα δάση...

Ο Σεφέρης για την Κύπρο...

Ένας αναρχικός για τη Σέχτα..

του Κάιν*
Με αφορμή τη μαφιόζικη εκτέλεση του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια.

Η απόφαση του "ποιός θα ζήσει και ποιός όχι", η καθιέρωση της εξουσίας του θανάτου σε μια κοινωνία ήδη φοβισμένη και ακρωτηριασμένη απο τις αποφάσεις και τις ενέδρες ενός απάνθρωπου πολιτικού συστήματος, διευκολύνουν τον δρόμο της απόλυτης βίας, το ρίζωμα ενός ισχυρότερου νεοφασισμού, της προσφυγής "γιά κάθε πρόβλημα ή διαφωνία" στον μιλιταρισμό.

Κανείς θάνατος δεν είναι δίκαιος
και τίποτα
δεν μπορεί να νομιμοποιήσει
τη Βαρβαρότητα και τη Βία
που κρατά μέσα στα χέρια της τα εξουσιαστικά
την απόφαση της "αυτόκλητης δικαιοσύνης" της
αν ο άλλος θά ζήσει ή όχι...
Αν δεν είναι αυτό τελικά ο Φασισμός και η αναπαραγωγή της κυριαρχίας του Τρόμου και του Φόβου των λίγων επάνω στούς πολλούς...
τότε ποιός είναι;
Μπορεί σέ αρκετά νά διαφώνησα, μά ποτέ δέν σκότωσα...
Καί λόγο έχουμε και άποψη, μα πάνω απ' όλα σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή...

....επειδή αυτοί πού μένουν πίσω έχουν το πρόβλημα, τι να βρώ να πω στη συντροφό του που έχοντας ήδη ένα παιδί, είναι έγκυος στο δεύτερο;

καλό ταξίδι Σωκράτη Γκιόλια

*ένας αναρχικός, Παπαδόπουλος Παναγιώτης, Κάιν.
Καιρό τώρα περπατούσα και υπέφερα σε μια αρένα τρόμου, εξουσίας, φόβου και θανάτου. Τό αίμα έρχεται να αντικαταστήσει το νερό, οι σφαίρες τη φωνή μας, η αγωνία το γέλιο, η "οικονομία" καί η "αγορά" την πολιτική! Δέν αντέχω πιά εδώ, είπα να τα μαζέψω και να φύγω, να "εξαφανισθώ". Οριστικά γειά χαρά (δεν λέμε αντίο) και στο......επανιδείν!

www.protagon.gr

Δεν ξεχνώ..

Το τραγούδι γράφτηκε από τη Χάρις Αλεξίου για την Αναστασία, κόρη του ήρωα Τάσου Ισαάκ. Το κοριτσάκι δεν πρόλαβε να δει τον πατέρα του όταν το 1996 κατά τη διάρκεια μιας ειρηνικής πορείας διαμαρτυρίας ο Ισαάκ ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου επειδή τόλμησε να περάσει τη νεκρή ζώνη για να σώσει φίλους του που χτυπιούνταν άγρια από τους Τούρκους.

Η φωτογραφία της ημέρας: Δεν ξεχνώ~Κύπρος 1974

Στις γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη...

Με ιδιαίτερη επιτυχία συνεχίζεται το Φεστιβάλ Άνω Σύρου «Στις γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη» καθώς ο χώρος του σχολείου γεμίζει από τους φίλους που παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις εκδηλώσεις δίνοντας με τη συμμετοχή τους τον τόνο της επιτυχίας πρωτόγνωρης για την Άνω Σύρο το φεστιβάλ που συζητιέται ως πολύ ιδιαίτερο που το έχει ανάγκη το τόπος συνεχίζεται αυτή την εβδομάδα με τις πιο κάτω εκδηλώσεις.

Δευτέρα 19 Ιουλίου
21:30 Δημοτικό Σχολείο Άνω Σύρου
Κάτω από τον ζεστό ουρανό της μουσικής
Μια από τις σημαντικότερες νεανικές φωνές που μπορούν να αποδώσουν με σεβασμό στην παράδοση και με φρεσκάδα το σημερινό τραγούδι είναι η τουρκάλα τραγουδίστρια Fide Koksal.

Γεννημένη στη Σμύρνη κουβαλώντας τα χρώματα της ανατολής αποδίδει με άνεση στις δύο γλώσσες τραγούδια που αγαπήθηκαν από τη λαϊκή παράδοση της Τουρκίας και της Ελλάδας. Ένα μέρος του προγράμματος βασίζεται πάνω σε κοινές μελωδίες των δύο χωρών και δείχνει με χαρακτηριστικό τρόπο πως δύο λαοί μπόρεσαν αρμονικά να συνδημιουργήσουν και να αφήσουν σε ένα τόπο όπου για αιώνες ήκμασε ο ελληνικός πολιτισμός ένα κεφάλαιο τραγουδιού και μουσικής αναντικατάστατο .
Αυτά θα μας πει τραγουδώντας η γοητευτική Fide που συνοδεύεται από εξαιρετικούς μουσικούς όπως οι Αντώνης Απέργης (ούτι, άταστη κιθάρα), Censi Hakan (βιολί), Γιώργος Στογιώργης (κανονάκι, κιθάρα), Γιάννης Παπαγιαννούλης (κρουστά).
Είσοδος: 10€ και 5€

Τρίτη 20 Ιουλίου
20:00 Προαύλιο Αγ. Τριάδας
Ποίηση και Μουσική: Οι δίδυμες αδερφές
Ποιήματά του θα διαβάσει ο κορυφαίος έλληνας ποιητής Τίτος Πατρίκιος που στα 82 του χρόνια παραμένει ένας μάχιμος της ποίησης και διαμέσου αυτής ένας ενεργός πολίτης.
Ο ποιητής θα διαβάσει ποιήματα από την εφηβική του ηλικία έως και ανέκδοτα που περικλείουν το μουσικό στοιχείο ενώ η Κερασία Κασαρτζή θα τον συνοδεύσει στο φλάουτο παίζοντας κομμάτια από το κλασσικό αλλά και τον νεώτερο ρεπερτόριο που μπορούν να συνομιλήσουν με την ποίηση του Τίτου Πατρίκιου.

Ο Τίτος Πατρίκιος που πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1954 με την ποιητική συλλογή «Χωματόδρομος» έχει αποσπάσει τα πιο θερμά σχόλια μεγάλων ποιητών (Ρίτσος, Λειβαδίτης, Βρεττάκος και άλλοι) καθώς και σημαντικών προσωπικοτήτων των γραμμάτων και έχει αγαπηθεί μοναδικά από τους φίλους της ποίησης στην Ελλάδα και όχι μόνο.
Μέσα από την ποίηση του Πατρίκιου περνά η νεώτερη ιστορία της Ελλάδας και κοινωνικοί αγώνες , η ανάγκη του λαού για ισότητα και ελευθερία, αλλά και η ανάγκη για έρωτα και ανθρώπινες συναισθηματικές εκφράσεις.
Ο Τίτος Πατρίκιος ταξιδεύει πολύ συχνά εκτός Ελλάδας προσκεκλημένος στα πιο σημαντικά φεστιβάλ ποίησης του κόσμου και μπορεί να θεωρηθεί σήμερα ως ο πιο χαρακτηριστικός πρεσβευτής του ελληνικού ποιητικού λόγου στον υπόλοιπο κόσμο.
Στην εκδήλωση της τρίτης το κοινό θα έχει την δυνατότητα να συνομιλήσει μαζί του.
Είσοδος ελεύθερη

Τετάρτη 21 Ιουλίου
20:00 Σκαλάκια Δημοτικού Σχολείου Άνω Σύρου
Συνάντηση Γέλιου
Το αποδεδειγμένο γεγονός ότι το γέλιο χαρίζει υγεία και η διαπίστωση πως το γέλιο εξαφανίζεται από τη ζωή μας είναι οι βασικές αιτίες που οι Greek Laughers θα μας χαρίσουν ένα απόγευμα διαφορετικό «Στις γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη».
Η γιόγκα του γέλιου είναι μια καινούργια πρωτοποριακή τεχνική προσανατολισμένη στη σωματική άσκηση η οποία συνδυάζει αναπνευστικές ασκήσεις της γιόγκα με ασκήσεις γέλιου.
Το σώμα γεμίζει με οξυγόνο καθαρίζει σε βάθος τις αναπνευστικές οδούς, γυμνάζει τους πνεύμονες και τους κοιλιακούς μύες.
Γελώντας το σώμα μας απελευθερώνει ένα κοκτέιλ ορμονών και χημικών ουσιών που έχουν θετική και θεραπευτική επίδραση στα συναισθήματά μας.
Με αυτό τον τρόπο βελτιώνεται η υγεία μας η διάθεση μας ενώ αυξάνεται η ευεξία μας!
Στη βραδιά θα γίνει ένας συνδυασμός με ασκήσεις γέλιου , ήπιες αναπνοές και ασκήσεις stretching, ρυθμικά χειροκροτήματα, τραγούδι, και πάνω από όλα παιδική διάθεση ώστε το γέλιο να έρχεται κατευθείαν από την καρδιά. Γελώντας όλοι μαζί σαν ομάδα δημιουργούμε θετική ενέργεια η οποία πηγάζει από θετικές σκέψεις, αισθήματα και συναισθήματα.
Το στρες τα αρνητικά συναισθήματα και οι αρνητικές σκέψεις κυριολεκτικά εξουδετερώνονται. Στόχος της γιόγκα γέλιου είναι να φέρει κοντά τους ανθρώπους σε επίπεδο καρδιάς χωρίς καμία απολύτως διάκριση (φύλου, χρώματος, κοινωνικής τάξης κτλ)
Αυτό είναι και το νόημα της λέξης γιόγκα: « ένωση»!
Θα συντονίζει η Βηθλέεμ Μπαλτζή
www.greeklaughers.gr

21:00 Σκαλάκια Δημοτικού Σχολείου Άνω Σύρου
Επιστολές προς νεώτερους πολίτες
Δύο νέοι καλλιτέχνες ο Βαγγέλης Ντουμανάς (τραγούδι, κιθάρα) και ο Ηλίας Κουλούρης (τραγούδι, πλήκτρα) παρουσιάζουν σε ένα δίωρο πρόγραμμα τραγούδια από το σημερινό ρεπερτόριο της ελληνικής δισκογραφίας ιδιαίτερα αγαπητά στη νεολαία με έντονο χαρακτηριστικό το κοινωνικό μήνυμα αλλά και τη μελωδική μουσική σύνθεση.
Ο Βαγγέλης Ντουμανάς που είναι και ο τραγουδιστής της βραδιάς αποδίδει με ήθος και αγάπη τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει ορισμένοι από τους πιο σημαντικούς έλληνες μουσικούς και έχουν αφήσει το χαρακτηριστικό στίγμα τους.
Θα ακουστούν συνθέσεις των : Κ. Βήτα, Αγγελάκα και οι Επισκέπτες, Active Member, Βελιώτη, Σιδηρόπουλο, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Θ. Παπακωνσταντίνου, Μάλαμα, Χαΐνηδες, Λοΐζο, Σαββόπουλο, The Boy, Άσιμο, Θεοδωράκη.
Είσοδος ελεύθερη

Σάββατο 24 Ιουλίου
21:00 Δημοτικό Σχολείο Άνω Σύρου
Το συγκρότημα «Τρίφωνο»

Το δικό του στίγμα έχει αφήσει ήδη στο ελληνικό τραγούδι το φωνητικό σχήμα Τρίφωνο που το αποτελούν οι Ερωφίλη, ο Νίκος Κουρουπάκης και ο Δημήτρης Υφαντής. Τρεις νέοι άνθρωποι με προσωπικές πορείες στα μουσικά δρώμενα.
Μας τους γνώρισε πρώτος ο Παντελής Θαλασσινός που ανέλαβε την παραγωγή της δισκογραφικής τους δουλειάς το 2004, λίγο μετά τους είδαμε να συμπράττουν με τα Υπόγεια Ρεύματα. Το 2005 έδωσαν πολλές συναυλίες με τη λαϊκή ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης» εντός και εκτός Ελλάδας (Λατινική Αμερική με το canto general και με τη Μαρία Φαραντούρη στο Σαν Μαρίνο την άνοιξη του 2007) το ίδιο χρόνο συμμετέχουν στο αφιέρωμα στο Μάνο Λοΐζο με τη Χαρούλα Αλεξίου σε όλη την Ελλάδα. Η ηχογράφηση αυτής της συναυλίας έγινε πλατινένια. Την ίδια χρονιά συνεργάζονται με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Σημαντική συνεργασία για το συγκρότημα αυτή με τη Λίνα Νικολακοπούλου που είναι και παραγωγός τους. Συμμετοχές σε τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες και εκδόσεις CD συμπληρώνουν την πολύ καλή διαδρομή του συγκροτήματος. Το χαρακτηριστικό του σχήματος είναι και αυτό που λέει και ο τίτλος τους, προσφέρουν μαγεία μέσα από την διαφορετικότητα που χαρίζουν οι φωνές όταν η μία μπλέκεται μέσα στην άλλη προσέχοντας τις ισορροπίες, δίνοντας χώρο στην έκφραση του τραγουδιού . συνεργάζονται με πολλούς νέους μουσικούς από διαφορετικούς χώρους ενώ κάνουν οι ίδιοι τις ενορχηστρώσεις τους. «Στις γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη» θα τους χαρούμε σε ένα πρόγραμμα με τραγούδια των Pink Floyd, Beatles, Σαββόπουλου, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Λοΐζου, και παραδοσιακά καθώς και Κραουνάκη, Αντύπα, Δήμητρα Γαλάνη, Λίνα Νικολακοπούλου, Goran Bregovic, Leonard Cohen.
www.trifono.gr
www.myspace.com/trifono
Είσοδος: 10€ και 5€

Κυριακή 25 Ιουλίου
21:00 Δημοτικό Σχολείο Άνω Σύρου
«Ο κόσμος των ονείρων»
Νότης Μαυρουδής – Παναγιώτης Μάργαρης
Μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού πενταγράμμου ο συνθέτης και κιθαρίστας Νότης Μαυρουδής θα βρίσκεται «Στις γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη» έχοντας ο ίδιος γνώση βαθιά της λαϊκής μας μουσικής αλλά και γνωρίζοντας την υψηλή αισθητική που προσφέρει η αντίστοιχη μεσογειακή μουσική.
Παρουσιάζει εδώ στο φεστιβάλ, μαζί με τον ταλαντούχο συμπρωταγωνιστή του τα τελευταία χρόνια, κιθαρίστα Παναγιώτη Μάργαρη ένα πρόγραμμα που στηρίζεται στα ηχοχρώματα του οργάνου της κιθάρας και προτείνει μια μοναδική ατμόσφαιρα όπου μπορούν να συνυπάρχουν φαινομενικά αντίθετοι κόσμοι, στην πραγματικότητα όμως είναι ο ίδιος κόσμος που συνομιλεί εδώ και αιώνες στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου δίνοντάς μας συχνά μουσικά αριστουργήματα τόσο με χαρακτήρα τοπικό όσο και με χροιά κοσμοπολίτικη.
Ο Νότης Μαυρούδης συνθέτης από μικρή ηλικία συμμετέχοντας στα αισθητικά, πολιτικά κινήματα του τόπου έχοντας γνώση των πολιτιστικών αρετών που μπορεί να γεννήσει το ανθρώπινο δυναμικό και ιδιαίτερα οι νέοι, ραδιοφωνικός παραγωγός, καλλιτεχνικός διευθυντής συχνά, κυρίως όμως ένας περιηγητής της μελωδίας θα είναι ο οδηγός που μέσα από τη ζεστή φωνή του θα οδηγηθούμε και θα αφεθούμε στο μαγικό κόσμο των δύο οργανοπαικτών.
Θα ακούσουμε μουσικές Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Τσιτσάνη, Βαμβακάρη, Καραϊνδρου, Νίνο Ρότα, Νίκολα Πιοβάνι, Άστορ Πιατσόλα σε μουσικές από τον κινηματογράφο, μελωδίες από τη Λατινική Αμερική και από όπου αλλού η μουσική συνδέθηκε με την ευαισθησία των ανθρώπων.
www.mavroudis.eu
Είσοδος: 10€ και 5€

www.festival-anosyros.blogspot.com