"Έφυγε" ο Γιάννης Δαλιανίδης..

Βροχή..

Μήπως ακούω κάποιον ήχο;

Μήπως ακούω κάποιον ήχο;
..είναι τα βήματα του αγαπημένου;
ή μήπως ξεγελάστηκα
..από τους χτύπους της καρδιάς μου;

Nτάρσαν Σινγκ

Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι..

Η γέννηση του κόσμου..

Λένε πολλοί ότι ο Κόσμος γεννήθηκε ανάποδα. Μ΄αυτό δεν είναι αλήθεια. 
Όσοι ήταν εκεί είπανε ότι γεννήθηκε κανονικά, με το κεφάλι κάτω κι όχι με τα πόδια απάνω. Η μάνα του Κόσμου ήταν μια φοβερή, μια μέγαιρα με τριχωτό κεφάλι, με νύχια και με δόντια σουβλερά σαν βελόνες. Αλλά ο Κόσμος ήταν όμορφος -ωραίος από την πρώτη στιγμή και τον καμάρωσε πρώτα ο ήλιος, ο θείος του και η σελήνη η θεία του κι ύστερα όλα τ΄ άστρα τ΄ουρανού τα ξαδέρφια του. 
Κατόπιν τον καμάρωσαν η θάλασσα και τα βουνά ύστερα τον καμάρωσαν τα ποτάμια, οι βράχοι, τα δέντρα, οι βροχές, τα σύννεφα. Όλοι τον καμάρωναν ίσαμε και τ΄ άγρια και τα ήμερα θεριά και τα πουλιά και τα ερπετά και στο βυθό της θάλασσας τα ψάρια. Μόνο ένας δεν τον καμάρωνε, ο Πατέρας του. Αυτός ήταν ζηλιάρης και φθονερός και λεγόταν Άβυσσος. Ήρθε μια μέρα στη μάνα του και προσπάθησε να ρίξει τον Κόσμο κάτω από ΄να μεγάλο γκρεμνό που του άνοιξε μπροστά του. Μα οι άγγελοι δώσανε στον Κόσμο φτερά και πέταξε. Και οι δαίμονες ακόμα τον μακάριζαν καθώς πετούσε. 
Τότες για να εκδικηθεί ο ΄Αβυσσος πήγε κι έκανε τρία άλλα παιδιά με τη Μέγαιρα τη μάνα του- έκανε το Χρόνο, τη Φθορά και το Κενό. Από τότες οι τρεις αυτοί συναγωνίζονται ποιος θα καταλύσει πρώτος τον ωραίο Κόσμο- που για μια στιγμή τον έχουμε κι ύστερα τον χάνουμε όλα εμείς τα πλάσματα της Στιγμής που μας τρώει η Φθορά μετά από λίγα Χρόνια και ξαναγυρίζουμε στο Κενό.
Νάνος Βαλαωρίτης

Αερικό..

Τα πράσινα μανίκια της Σοφίας Βέμπο και η μέρα της απελευθέρωσης ~ 12/10/1944

… Την απαγορευμένη εκπομπή την άκουγε ο πατέρας μας από  ένα μικρό δανεικό ραδιοφωνάκι καλά κρυμμένο σ’ ένα ντουλάπι του τοίχου. Το κανονικό μας ραδιόφωνο το είχαν σφραγίσει οι Ναζί, όπως όλα τα ραδιόφωνα στη χώρα, για να μην μπορεί κανείς ν’ ακούσει τις εκπομπές των συμμάχων. (…)

   Τρύπωνα κι εγώ καμιά φορά στο δωμάτιο με το απαγορευμένο ραδιόφωνο, όχι για ν’ ακούσω τι θα έλεγε ο εκφωνητής από το Λονδίνο – τόσο γρήγορα και «μεγαλίστικα» που μιλούσε δεν τον πολυκαταλάβαινα. ΄Αλλος ήταν ο λόγος που σκαρφάλωνα στα γόνατα του πατέρα μου. Λίγο πριν ή λίγο μετά τις ειδήσεις, ακουγόταν ένα μουσικό κομμάτι που με μάγευε, με ηρεμούσε και δεν το χόρταινα ποτέ - σχεδόν όπως τη σοκολάτα.

   «Ξέρεις από πού είναι η μουσική που σ’ αρέσει;» με ρώτησε ο πατέρας μου ένα βράδυ.

   Σήκωσα τους ώμους. Πού να ήξερα;

   «Είναι παρμένη από ένα μεσαιωνικό βρετανικό τραγούδι, με παράξενο τίτλο» μου εξήγησε. «Green Sleeves το λένε, που θα πει Τα πράσινα μανίκια».

   ΄Ηρθε τότε μεμιάς μπρος στα μάτια μου μια εικόνα που είχε μείνει στη μνήμη μου ζωηρή, κι ας είχαν περάσει κιόλας τρία ολόκληρα χρόνια, ας μην είχα κλείσει ακόμα τα τέσσερα τότε, ενώ τώρα κόντευα τα εφτά. Ξαναείδα με το νου την κυρία Σοφία, που με πήγε η ΄Ολγα να τη γνωρίσω λίγες μέρες πριν μπουν οι Γερμανοί στην Αθήνα – μια επίσκεψη που η ΄Ολγα ενθουσιασμένη μου τη θύμιζε πάλι και πάλι τα χρόνια που ακολούθησαν, ίσως γι’ αυτό να είχε χαραχτεί τόσο έντονα στο μυαλό μου.

   «Η κυρία Σοφία Βέμπο είναι η μεγάλη μας τραγουδίστρια,  την ακούμε από το ραδιόφωνο - ξέρεις ποια λέω», μου εξήγησε στο δρόμο, τη μέρα που πήγαμε να τη δούμε. «Εκείνη που τραγουδάει Με το χαμόγελο στα χείλη,  Παιδιά της Ελλάδος παιδιά, Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του»...

   Ναι, ήξερα, όλος ο κόσμος τα τραγουδούσε κείνα τα τραγούδια, πρώτη και καλύτερη η ΄Ολγα, που την έλεγαν στα Εξάρχεια «το αηδόνι της γειτονιάς». Τόσο, που η φήμη της έφτασε ως τ’ αυτιά της κυρίας Σοφίας Βέμπο και ζήτησε να γνωρίσει το κορίτσι με την ωραία φωνή.

   Τρελάθηκε από τη χαρά της η ΄Ολγα, μα ντρεπόταν να πάει μονάχη στην κυρία Σοφία. Μ’ άρπαξε λοιπόν απ’ το χέρι και πήγαμε μαζί στην περίφημη μπλε πολυκατοικία των Εξαρχείων – εκεί έμενε η “τραγουδίστρια της νίκης”, όπως άκουγα να τη λέν’ οι μεγάλοι την κυρία Βέμπο. Μας υποδέχτηκε μ’ ένα πλατύ χαμόγελο κι εμένα μου φάνηκε σαν νεράιδα – περίεργη νεράιδα ωστόσο, μελαχρινή και πολύ ανθρώπινη, όχι σαν τις ξανθές και αέρινες που έβλεπα σε βιβλία με ζωγραφιές.΄Εμεινα να την κοιτάζω εκστατική. Φορούσε – το θυμόμουν ολοζώντανα – μια πράσινη μπλούζα με φαρδιά, μακριά μανίκια. Με πήρε αγκαλιά, μου έδωσε ένα ολόζεστο φιλί...

   «Πώς σε λένε μωρό μου;» έκανε ύστερα τη συνηθισμένη ερώτηση.

   «Λότη» ψιθύρισα.

   «Τι όνομα είναι αυτό το Λότη, από πού βγαίνει;» απόρησε.

   «Πηνελόπη τη βαφτίσαμε, αλλά το κόψαμε λίγο, για να μην τη μπερδεύουμε με τη γιαγιά της τη συνονόματη, που ζούσε ως πέρσι» έδωσε τις απαραίτητες εξηγήσεις η ΄Ολγα για λογαριασμό μου.

   «Τι κρίμα!» έκανε η κυρία Βέμπο. «Το κατακρεουργήσατε το Πηνελόπη,  δεν το κόψατε απλώς! ΄Ενα τόσο ωραίο όνομα, αρχαίο ελληνικό να το πληγώσετε έτσι...»

      Απογοήτευση έδειχνε τώρα το πρόσωπό της. Κι ήταν η πρώτη από τις μύριες φορές στη ζωή μου που λυπήθηκα κι  εγώ για το καημένο μου τ’ όνομα, που είχε τραυματιστεί πριν απ’ τον πόλεμο χωρίς να πάρει μέρος σε καμία μάχη!

   ΄Επειτα έπιασε κουβέντα με την ΄Ολγα για το τραγούδι, τον πόλεμο, τους Γερμανούς, τις νίκες στα βουνά της Αλβανίας...

   ΄Οσο μιλούσαν, εγώ έμενα στην αγκαλιά της μαγικής κυρίας Βέμπο τυλιγμένη με τα φαρδιά πράσινα μανίκια της κι ένιωθα μια ζεστασιά παράξενη, ένα περίεργο αίσθημα γαλήνης και ασφάλειας.

   «Ό,τι και να γίνει, στο τέλος η νίκη θα είναι δική μας» έλεγε στην ΄Ολγα με σιγουριά η κυρία Σοφία. «Θα τους νικήσουμε τελικά και τους Γερμανούς, όπως νικήσαμε τους Ιταλούς. Εγώ θα φύγω σε λίγο καιρό, θα πάω στη Μέση Ανατολή, στην Αίγυπτο ίσως ή αλλού, δεν ξέρω, μα όταν τελειώσει ο πόλεμος θα γυρίσω. Και τότε όλα θα διορθωθούν. Θα φροντίσουμε και για τη φωνή σου, θα σε στείλω...»

     Δεν πρόφτασε να  τελειώσει τη φράση της. Η μεγάλη σειρήνα που βρισκόταν στην ταράτσα της μπλε πολυκατοικίας βάλθηκε να ουρλιάζει.

   «Συναγερμός!» πετάχτηκε η ΄Ολγα τρομαγμένη. «Πρέπει να γυρίσουμε γρήγορα σπίτι, να κατεβούμε στο καταφύγιο!»

     Εγώ είχα κλείσει τ’ αυτιά μου κι έτρεμα σύγκορμη. Πάντα με τάραζε κείνος ο στριγκός απαίσιος ήχος, μα τούτη τη φορά ήταν πολύ δυνατότερος, πολύ πιο τρομαχτικός, έτσι που είχαμε τη σειρήνα πάνω από το κεφάλι μας.

   «Καθίστε εδώ και μη φοβάστε καθόλου!», έμεινε ψύχραιμη η κυρία Σοφία. «Την Αθήνα κανένα αεροπλάνο δεν πρόκειται να τη βομβαρδίσει. ΄Εχουν υποσχεθεί να σεβαστούν την Ακρόπολη. Ο Πειραιάς μόνο κινδυνεύει, που είναι λιμάνι. Αν φύγετε τώρα, ώσπου να φτάσετε σπίτι σας, ο συναγερμός μπορεί και να έχει λήξει».

   Είχε δίκιο. Η αγωνία δεν κράτησε πολύ εκείνη τη φορά. Σε λίγο η σειρήνα σήμανε «λήξη» του συναγερμού.

«Βλέπετε;» μας χαμογέλασε η κυρία Βέμπο. «Κανένας λόγος για πανικό».

     ΄Επειτα σηκώθηκε, άνοιξε ένα ντουλάπι και γύρισε με κάτι στα χέρια.

       «Εσύ, μωρό μου, να μη στενοχωριέσαι για τίποτα, μ’ ακούς;» έσκυψε σε μένα. «Καιρός να βάλουμε κάτι στο στόμα μας τώρα!» μου έδωσε κείνο που κρατούσε.

    ΄Ηταν μια πλάκα σοκολάτα υγείας.

   «΄Ισως σου φανεί πικρούτσικη, μα είναι η μόνη που δε χαλάει με τον καιρό», μου χάιδεψε το κεφάλι.

     Βάλθηκα να την ξετυλίγω με λαχτάρα.

   «Με την ησυχία σου, μη βιάζεσαι!» γέλασε κείνη. «Η σειρήνα που σε τρόμαξε θ’ αργήσει να ξαναχτυπήσει. Είπαμε: Καιρός για σοκολάτα τώρα!»…

   Σκέφτομαι καμιά φορά πως ίσως από τότε δέθηκε μέσα μου η γεύση της σοκολάτας με την ανακούφιση, τη σιγουριά, την ηρεμία...  Μπορεί από τότε, όποτε χρειάζομαι τούτα τα συναισθήματα, να λέω μέσα μου «καιρός για σοκολάτα!»

   Toύτη τη φράση ξανάκουσα να τη λέει ο πατέρας μου στις 12 Οκτωβρίου του 1944.

   Από το πρωί ξεσηκωμένη όλη η Αθήνα. Σημαίες ελληνικές άρχισαν γρήγορα να κυματίζουν παντού, πλημμύρισαν τα μπαλκόνια και τα καταστήματα. Ο κόσμος ξεχυνόταν στους δρόμους, οι άνθρωποι αγκαλιάζονταν ακόμα και χωρίς να γνωρίζονται – τους έβλεπα από το μπαλκονάκι του σπιτιού μας, στην Εμμανουήλ Μπενάκη 67 ήταν, ακριβώς πίσω από την πλατεία των Εξαρχείων...Οι καμπάνες χτυπούσαν σαν παλαβές, πανζουρλισμός στην πλατεία και το ραδιόφωνο, φανερά πια συντονισμένο στο σταθμό του Λονδίνου, να παίζει δυνατά τ’ αγαπημένα μου «πράσινα μανίκια».

Στην αρχή δεν καταλάβαινα πως και γιατί όλ’ αυτά.

   «Τι έγινε;» ρώτησα τον πατέρα μου σαστισμένη.

   «Φεύγουν οι Γερμανοί!» έσπευσε η ΄Ολγα να μου λύσει την απορία. «Ντύσου να πάμε στην Ομόνοια! ΄Ερχονται οι σύμμαχοι! Μπορεί να είναι μαζί τους κι η Σοφία Βέμπο!»

   «Λευτερωθήκαμε, κοριτσάκι μου! Λευτερωθήκαμε πια!» μίλησε και η μάνα μου δακρυσμένη.

   «Δηλαδή;» ξαναρώτησα έκθαμβη, κάτι σα ζάλη ένιωθα με τούτο το νέο - πολλή μεγάλη τέτοια χαρά για να χωρέσει στο πολεμόπληκτο παιδικό μου μυαλό...

   Ο πατέρας μου γέλασε. Με σήκωσε ψηλά - πούπουλο ήμουν ακόμα στα εφτά μου χρόνια από το λιγοστό φαΐ της Κατοχής - και μου ψιθύρισε στ’ αυτί:

   «Δηλαδή καιρός για σοκολάτα!»

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο καιρός της σοκολάτας»

Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου

Milord ~ Edith Piaf

Άκου, Νικήτα!

Η εικαστικός Ευφροσύνη Δοξιάδη, κόρη του ανθρώπου που σχεδίασε ολόκληρες πόλεις και είναι υπεύθυνος για μια όμορφη πλευρά της Αθήνας που αγαπάμε, πιστεύει ότι η θητεία του Νικήτα Κακλαμάνη υπήρξε εγκληματική για την πόλη μας. Εξηγεί γιατί.

Για πρώτη φορά, πιστεύω, στην ιστορία της σύγχρονης Αθήνας, η εκλογή του επόμενου δημάρχου είναι τόσο κρίσιμης σημασίας. Μία πιθανή επανεκλογή του κ. Κακλαμάνη θα οδηγούσε την Αθήνα στον θάνατο. Ποτέ η πόλη μας δεν ήταν σ' αυτά τα χάλια! Το ιστορικό της κέντρο, που θα έπρεπε να είναι όχι μόνο η βιτρίνα της πόλης αλλά και ολόκληρης της χώρας (βλ. άρθρο του Γιάννη Βούλγαρη «Η καταρρέουσα Αθήνα ψηφίζει», «Τα Νέα», 2 Οκτωβρίου 2010), το τόσο πλούσιο σε μνημεία και αρχαιότητες, αντί για το πολιτιστικό πάρκο που όφειλε να είναι, έχει μετατραπεί σε έναν απόλυτο εφιάλτη όχι μόνο για τους κατοίκους αυτής της περιοχής -όπως είμαι εγώ- αλλά και για τους επισκέπτες της, Έλληνες και ξένους.

Τέσσερις σημαντικές πλατείες του κέντρου -η Ομόνοια, η πλατεία Κοτζιά, η πλατεία Θεάτρου και η κακοπαθημένη πλατεία Μοναστηρακίου- παρουσιάζουν μια δραματική εικόνα. Αυτές οι 4 εξαθλιωμένες, όπως τις κατάντησαν, πλατείες (αλλοτινά στολίδια) «περικλείουν» ασφυκτικά το Μέγαρο του Δημαρχείου. Και αναλογίζομαι και απορώ πώς άραγε μπορεί ο κ. Κακλαμάνης να κάθεται και να εργάζεται στον επίχρυσο θρόνο του μεγαλοπρεπούς γραφείου του μέσα στο Δημαρχείο, όταν το γραφείο αυτό έχει μετατραπεί εδώ χρόνια σε κέντρο του ΚΥΚΛΟΥ της ΚΟΛΑΣΗΣ, ενός κύκλου που ορίζουν οι 4 αυτές πλατείες. Έντονα απορώ...

Είκοσι μέτρα από το Δημαρχείο βρίσκεται η στοά του Πρωτοδικείου, που ενώνει την οδό Λυκούργου με την πλατεία Ομονοίας. Η στοά αυτή κάθε βράδυ μέχρι τα χαράματα γεμίζει από δεκάδες τραγικούς ηρωινομανείς, που με το κλείσιμο των καταστημάτων καταφεύγουν εκεί ημίγυμνοι και εξαθλιωμένοι και τρυπούν με ενέσεις τα γεννητικά τους όργανα μπροστά στο αδιάφορο βλέμμα των περαστικών. Και δίπλα, η πλατεία Ομονοίας, η καρδιά της Ελλάδας, έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πασαρέλα από εμπόρους ναρκωτικών, βαποράκια, χρήστες. Μια εικόνα απόλυτης κόλασης! Την ίδια ώρα που μπροστά στον πάγκο με τις εφημερίδες αντηχούν τα γέλια μιας ανέμελης παρέας παλικαριών της Δημοτικής Αστυνομίας. «Δεν είναι δική μας δουλειά τα ναρκωτικά», μου είπαν κεφάτα, όταν τους πλησίασα αγανακτισμένη και τους ρώτησα γιατί δεν κάνουν κάτι. Αντίθετα, είναι δουλειά τους να σουλατσάρουν όλο το 24ωρο κόβοντας κλήσεις, ενώ δίπλα τους χαίνει η άβυσσος... Ούτε, βέβαια, είναι δουλειά του Αστυνομικού Τμήματος Ομονοίας που βρίσκεται 20 μέτρα από την πλατεία, στην οδό Βερανζέρου...

Κύριε Κακλαμάνη, αν δεν έχετε αρμοδιότητες για να δράσετε άμεσα και αποτελεσματικά, να τις αποκτήςετε! Γι' αυτό σας ψήφισαν οι πολίτες της Αθήνας. Δεν σας ψήφισαν για να διοργανώνετε το τραγικό «φεστιβάλ» του Δήμου Αθηναίων στα Τουρκοβούνια ούτε για να καταντήσετε τον δημοτικό σταθμό 9.84 σε κέντρο λαϊκής διασκέδασης και σε σταθμό άθλιας προπαγάνδας και αποσιώπησης! Ο Τζουλιάνι στη Νέα Υόρκη, με θέληση, πυγμή και όραμα άλλαξε την εικόνα της πόλης, τη μεταμόρφωσε, την έσωσε.

Η πλατεία Θεάτρου, πίσω από τη Βαρβάκειο Αγορά, είναι πλέον άβατη λόγω του ότι έχει καταληφθεί από έναν υπόκοσμο πρωτόγνωρο στην ιστορία της Ελλάδας. Η Σοφοκλέους και η Σωκράτους θυμίζουν το αλλοτινό Χάρλεμ. Η απειλή καραδοκεί σε κάθε βήμα σου. Εστιατόρια και μπαρ κλείνουν κακήν κακώς, επιχειρήσεις πολλών ετών μεταφέρονται αλλού για να σωθούν.

Η πλατεία Μοναστηρακίου, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες κιόλας, λόγω της απουσίας συνεργείων καθαριότητας του δήμου, έχει καταστεί εστία μολύνσεων και δυσωδίας. Εργοτάξιο για πολλά πολλά χρόνια, για να ανακαινιστεί ξοδεύτηκε μια περιουσία από το δημόσιο χρήμα και πλακοστρώθηκε ολόκληρη με αμφιβόλου γούστου μωσαϊκό από ακριβά μάρμαρα, το οποίο είναι καλυμμένο μ' ένα τεράστιο στρώμα βρόμας. (Το σχέδιο του μωσαϊκού, βέβαια, με τους κυματισμούς, είναι φρικτά κοπιαρισμένο από τη ριβιέρα του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας! Θλιβεροί απόηχοι από την Κόπα Καμπάνα στη σκιά της Ακρόπολης...) Στο κάτω μέρος της οδού Μητροπόλεως, αυτό με τις ψησταριές και τα κεμπάπ, σιχαίνεσαι να πατήσεις εξαιτίας της συσσωρευμένης στο πεζοδρόμιο λίγδας. Προς τι τα νεοπλουτίστικα κιτς μάρμαρα, κύριοι δήμαρχοι, παρόντες και απελθόντες; Όζουν άπλυτα από δεκαετίες...

Ερχόμαστε μπροστά στην Αγία Ειρήνη, έργο του Λύσανδρου Καυταντζόγλου, όαση πολιτισμού στο εσωτερικό της, όπου ο Λυκούργος Αγγελόπουλος κρατάει ζωντανή με τον πιο συγκινητικό τρόπο την πολιτισμική μας κληρονομιά, ψέλνοντας με τον πιο γνήσιο και άρτιο τρόπο τους βυζαντινούς ύμνους. Στην πλατεία αυτή, χάρη στον θαυμάσιο παπα-Θωμά, γίνεται η ωραιότερη Ανάσταση που μπορεί να ζήσει κάποιος. Χωρίς βεγγαλικά, γιατί κανείς από τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους δεν διανοείται να χάσει ούτε μια στιγμή από τη λυρική αυτή εμπειρία, από βαρελότα και τρακατρούκες που εκπυρσοκροτούν. Επί της Αιόλου, όμως, το ευρύτερο περιβάλλον είναι και αυτό απαράδεκτα παραμελημένο από τον δήμο και γεμάτο εστίες μόλυνσης υπό τη μορφή περιφραγμένων με κυματιστή λαμαρίνα νεοκλασικών που χρησιμοποιούνται ως αποχωρητήρια από τα στίφη των πλανόδιων πωλητών, οι οποίοι, φτωχοί και εξαθλιωμένοι, βρίσκουν εκεί τη μόνη λύση. Τούρτες από ανθρώπινα κόπρανα ξαφνιάζουν τον ανυποψίαστο επισκέπτη. Δύο βήματα από τον ιερό βράχο! 

Ο πεζόδρομος της Αιόλου καλύπτεται με ένα χαλί από πατημένες μαύρες τσίχλες ετών. Η πρωτοφανής αυτή μάστιγα εξαπλώνεται μέχρι τα πεζοδρόμια της λεωφόρου Αμαλίας. Εκεί απ' όπου περνούν όλοι οι ξένοι επισκέπτες της χώρας μας και φρικιούν με τα κακοχυμένα εξαμβλώματα-προτομές που έχει ορθώσει ο κ. Αβραμόπουλος. Ο πεζόδρομος της οδού Ερμού με τα ακριβότερα εμπορικά ενοίκια έχει επιλεγεί από τους αδίστακτους έμπορους ανθρώπινης δυστυχίας ως ιδανικός τόπος επίδειξης των τραγικών τους θυμάτων. Επί δημαρχίας Μπακογιάννη στήθηκαν δυο αποτρόπαια, κακότεχνα μπρούντζινα γλυπτά στις διασταυρώσεις Ερμού με Βουλής και Ερμού με Νίκης, ποιος ξέρει ποια πελατειακά συμφέροντα υπηρετώντας. Το ένα από αυτά σού πλακώνει την ψυχή, διότι δείχνει δυο ανθρώπινες πατούσες μπηγμένες σε μια σύνθεση από σκουπίδια. Ο αλαφιασμένος περαστικός ταυτίζεται απόλυτα με την εικόνα αυτή - ένας άνθρωπος γυμνός, θαμμένος μες στα σκατά! Μα δεν ντραπήκατε, κ. Μπακογιάννη, να επιλέξετε αυτό το συγκεκριμένο γλυπτό για να κοσμήσει το πλέον κομβικό σημείο της Αθήνας; Το πεζουλάκι του σιντριβανιού, μαρμάρινο, σπασμένο και μονίμως βρεγμένο απωθεί και τον πιο εξαντλημένο διαβάτη. Την ίδια ώρα που τα αριστουργηματικά γλυπτά του Θανάση Απάρτη και του Χρήστου Καπράλου, αφού ξηλώθηκαν από τις θέσεις τους, σαπίζουν στις Δημοτικές Αποθήκες...

Στο Μοναστηράκι, κοντά στον σταθμό του μετρό, βρίσκεται το ιστορικό κτίριο που στέγαζε κάποτε το Κακουργιοδικείο της Αθήνας, το οποίο ανακαινίστηκε πρόσφατα με έξοδα του Ιδρύματος Νιάρχου για λογαριασμό της Εκκλησίας, στην οποία ανήκει το κτίριο, για να στεγάσει μια βιβλιοθήκη της Εκκλησίας. Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης, το κτίριο ανακαινίστηκε πολυτελώς, με τρόπο όμως που έχασε τη λιτή ομορφιά που είχε πριν. Από το τέλος της επισκευής του το κτίριο περιφράσσεται με τη γνωστή κυματιστή λαμαρίνα ύψους δυο μέτρων, η οποία έχει μετατραπεί και αυτή σε δημόσιο αποχωρητήριο. Η μυρωδιά είναι αφόρητη! Και, τελικά, πόσα χρόνια θα μείνει περιφραγμένο το περιουσιακό αυτό στοιχείο, ανεκμετάλλευτο και αχρησιμοποίητο;

Αναίσχυντα η δημοτική Αρχή έχει εγκαταλείψει, εδώ και χρόνια, την καθαριότητα της πόλη μας, γιατί δεν είναι καινούργια όλα αυτά που συμβαίνουν. Ζήσαμε τη μεγαλομανία και το κιτς του κ. Αβραμόπουλου, υποστήκαμε την ασύστολη αδιαφορία και τις προκλητικές σπατάλες της κ. Μπακογιάννη και πρόσφατα υφιστάμεθα την ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ κακοδιοίκηση του κ. Κακλαμάνη.

Κύριοι και κυρίες, μας έχετε ρημάξει! Το 2003 γδύσατε το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ξηλώνοντας τα εκατόν πενήντα ετών μαρμάρινα πεζοδρόμιά του και τα αντικαταστήσατε με τσιμεντένια που πρόωρα θρυμματίστηκαν, καθότι ήταν ανεπαρκώς ψημένα. Η κλίμακα της τότε καταστροφής κατεγράφη από τον ηρωικό και αείμνηστο Χρήστο Παπουτσάκη στο περιοδικό «Αντί». 

Η έρευνα του περιοδικού είχε τότε αποκαλύψει ότι τα θαυμάσια αυτά μάρμαρα από τα πεζοδρόμια που ξηλώσατε πήγαν κατευθείαν για πώληση στις μάντρες της Ιεράς Οδού και μοσχοπουλήθηκαν σε κοσμικούς Αθηναίους για να διακοσμήσουν τις νεόπλουτες εξοχικές τους βίλες, κατά κανόνα στα νησιά.

Μας έχετε καταντήσει να ζούμε μέσα σε μια αθλιότητα, ενώ πληρώνουμε τους υψηλότερους δημοτικούς φόρους. Έχετε σπαταλήσει το δημόσιο χρήμα με τρόπους που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι μεγαλομανείς γιορτές σας έχουν αδειάσει τα ταμεία. Η πόλη των Αθηνών, που θα έπρεπε να ανυψώνει το πνεύμα όλων μας με την εγγενή φυσική ομορφιά της, μας υποβαθμίζει και μας ντροπιάζει. Άλλη μια θητεία του κ. Κακλαμάνη θα έδινε τη χαριστική βολή στην πόλη που γεννηθήκαμε, που ζούμε, που αγαπούμε  και που βλέπουμε να βιάζεται μπρος στα μάτια μας καθημερινά εξαιτίας σας.

Έλεος! Δεν σας αντέχουμε πια. Η Αθήνα ψυχορραγεί...
Πηγή: www.lifo.gr 

Stand by me..

Ενα ταξίδι ζωής... στην Αφρική..

Ενα ταξίδι στη μακρινή Αφρική μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από μια περιπέτεια. Ταξίδι ζωής... το χαρακτήρισαν η Ναταλία Δραγούμη και η Κατερίνα Λέχου, που επισκέφθηκαν πρόσφατα την Γκάνα για να γνωρίσουν από κοντά τα ανάδοχα παιδιά τους, αλλά και το έργο που επιτελεί η Action Aid στις κοινότητες μίας από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής.

Η επίσκεψη στην Γκάνα, σε μία από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, ξεκίνησε σαν περιπέτεια, όμως κατέληξε σε ένα ταξίδι γεμάτο εντονα συναισθήματα. Η Κατερίνα Λέχου γνώρισε το ανάδοχο παιδί της και πέρασε μια όλόκληρη μέρα παίζοντας με μικρά παιδιά.

Οι εικόνες που έζησαν ίσως να μην μπορούν να αποτυπωθούν στο χαρτί. Η Λίντα, ένα 7χρονο κορίτσι που ζει στην περιοχή Κονκόν είναι το «παιδί» της Ναταλίας Δραγούμη, ενώ ο 15χρονος Φράνσις από την κοινότητα Χόνισε είναι το «παιδί» της Κατερίνας Λέχου. Πέρασαν μαζί τους μία ολόκληρη μέρα, γεμάτη έντονα συναισθήματα, τρυφερά βλέμματα.

Η Λίντα, ένα 7χρονο κορίτσι που ζει στην περιοχή Κονκόν, είναι το «παιδί» της Ναταλίας Δραγούμη.

Τρυφερότητα«Ηταν κάτι που θέλαμε καιρό να κάνουμε. Ζήσαμε μια μοναδική εμπειρία. Οι άνθρωποι ήταν πολύ φιλόξενοι. Χόρευαν και έπαιζαν μουσική. Ηταν σαν να μπαίνεις στη ζωή τους. Είμαι ανάδοχη μητέρα εδώ και μερικούς μήνες. Αν και το είχα στο μυαλό μου καιρό, το αμελούσα. Ομως το να δίνει κάποιος 72 λεπτά την ημέρα δεν έχει ιδέα πόσο μπορεί να βοηθήσει. Είναι ένα ποσό που ακόμη και τα παιδιά μπορούν εύκολα να συγκεντρώσουν. Η μικρή Λίντα έχει την ηλικία της κόρης μου. Συζητούσαμε για αυτήν μέσα στην οικογένεια και τα παιδιά μου επικοινωνούν μαζί της με ζωγραφιές», εξηγεί η Ναταλία Δραγούμη. Η ίδια συνάντησε τη Λίντα κοντά στο σπίτι της. Πέρασαν όλη τη μέρα μαζί.

Τα παιδιά της κοινότητας είχαν ετοιμάσει μια εντυπωσιακή γιορτή με παραδοσιακά τραγούδια και κρουστά. «Εισέπραξα τόση τρυφερότητα όσο ποτέ άλλοτε. Η Λίντα ήξερε ακριβώς όλο αυτό που γινόταν. Αν και είχαμε δυσκολία στη λεκτική επικοινωνία, η σωματική επαφή ήταν έντονη. Μου έπαιρνε συνεχώς το χέρι και ήθελε να το έχω πάνω της και να την χαϊδεύω. Οταν φύγαμε, την έδωσα στη μαμά της και αποχαιρετιστήκαμε. Την τρυφερότητα που πήρα εκείνη τη μέρα θα τη θυμάμαι για πάντα», καταλήγει η Ναταλία Δραγούμη.

Η Κατερίνα Λέχου είναι ανάδοχη μητέρα του Φράνσις εδώ και οκτώ χρόνια. Κάθε τρία χρόνια λάμβανε νέες φωτογραφίες του 15χρονου σήμερα αγοριού.

Aμηχανία«Η πρώτη επαφή, μόλις τον αντίκρισα, προκάλεσε αμηχανία. Ηταν μια αξιοπρεπής συνάντηση, γεμάτη ζεστασιά. Μιλήσαμε στα αγγλικά και καταφέραμε να συνεννοηθούμε. Μου είπε τι ονειρεύεται για τη ζωή του, ότι θέλει να σπουδάσει ώστε να γυρίσει με εφόδια και να βοηθήσει τους υπόλοιπους». Μας αναφέρει πως όλα αυτά τα χρόνια δεν έστειλε ούτε ένα γράμμα στον Φράνσις. «Το έκανα συνειδητά γιατί νόμιζα πως δεν είχε νόημα. Αλλά έκανα λάθος.

Συνειδητοποίησα κι άλλα μέσα από αυτό το ταξίδι. Κι αυτό που μου έμεινε ήταν πως ένας άνθρωπος μπορεί τελικά να φέρει τη διαφορά. Μέχρι τότε δεν είχα συναίσθηση πως αυτά τα 72 λεπτά μπορούν να κάνουν τόσο πολλά...».

Η επίσκεψη στην Γκάνα, σε μία από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, ξεκίνησε σαν περιπέτεια, όμως κατέληξε σε ένα ταξίδι γεμάτο εντονα συναισθήματα. Η Κατερίνα Λέχου γνώρισε το ανάδοχο παιδί της και πέρασε μια όλόκληρη μέρα παίζοντας με μικρά παιδιά.

Ματίνα Δεμελή
mdemeli@pegasus.gr

Αυτοί που χτίζουν διακριτικά την ελληνο-σινική σύζευξη..

Περίπου 25 χρόνια παρουσίας στην Ελλάδα «μετράει» η διαρκώς αυξανόμενη κινεζική παροικία. Η πρόσφατη επίσκεψη στην Αθήνα του πρωθυπουργού της χώρας, μπορεί να αναγνωστεί με πολλούς τρόπους. Η διερεύνηση των δυνατοτήτων οικονομικής συνεργασίας των δύο χωρών ασφαλώς δεσπόζει, αλλά στο... βάθος διενεργείται αθόρυβα η πολιτιστική ώσμωση ανάμεσα στους δύο λαούς.

Η καθηγήτρια Τσάο Μου Ξιαν διδάσκει στο πανεπιστήμιο τα τελευταία 6 χρόνια και όπως λέει η ίδια «το ενδιαφέρον του κόσμου για την κινεζική γλώσσα αυξάνεται μέρα με την ημέρα».

Οι Ελληνες ψωνίζουν στα φτηνά «κινέζικα» που ξεφυτρώνουν σε κάθε γειτονιά και η προσέγγιση των δύο κοσμοαντιλήψεων παίζει κι αυτή τον ρόλο της στη διαμόρφωση μιας διαρκώς μεταβαλλόμενης πραγματικότητας στη χώρα μας.

«Το 1985 οι περίπου 20 Ασιάτες που είχαμε φτάσει στην Αθήνα γνωριζόμασταν προσωπικά μεταξύ μας. Προερχόμασταν από χώρες όπως η Ταϊβάν, η Κίνα, το Χονγκ Κονγκ», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» ο πρώην πρόεδρος και νυν εκπρόσωπος της Ενωσης Κινέζων Ελλάδας κ. Παϊντίν Λι.

Σήμερα στη χώρα μας ζουν περίπου 20.000 Κινέζοι, αλλά ο ακριβής αριθμός τους δεν μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια. «Ακόμα και η πρεσβεία της Κίνας στην Αθήνα δεν έχει ακριβή στατιστικά», δηλώνει ο νυν πρόεδρος της Ενωσης κ. Τσανγκ Σι Τσινγκ.

Μόδα τα ιδεογράμματαΤην ίδια ώρα οι όλο και στενότερες σχέσεις της Ελλάδας με την Κίνα οδηγούν με γεωμετρική πρόοδο στην όλο και μεγαλύτερη αύξηση του ενδιαφέροντος για την εκμάθηση της κινεζικής γλώσσας. Ηδη στο Διδασκαλείο του Πανεπιστημίου Αθηνών έχει προγραμματιστεί να λειτουργήσουν φέτος 4 τμήματα, από ένα που λειτουργούσε μέχρι πέρυσι. Το αυξανόμενο ενδιαφέρον όσων επιλέγουν τα Κινεζικά οφείλεται και στην εκτίμηση ότι ένα βιογραφικό θα είναι πιο «δυνατό» και θα βοηθήσει στη μελλοντική επαγγελματική αποκατάσταση.

Οπως επισημαίνει η καθηγήτρια Τσάο Μου Ξιαν, η οποία διδάσκει στο πανεπιστήμιο 6 χρόνια, «το ενδιαφέρον του κόσμου αυξάνεται ημέρα με την ημέρα. Φέτος για πρώτη φορά θα λειτουργήσουν 4 τμήματα, με 15 φοιτητές στο καθένα».

Μεγάλη είναι η ζήτηση και στα ιδιωτικά φροντιστήρια, η πλειονότητα των οποίων έχουν εντάξει τα Κινεζικά μέσα στις σχολές τους. Αν και θεωρούνται δύσκολα στην εκμάθηση, «είναι εντυπωσιακό πως στον ένα χρόνο μπορεί κάποιος να μιλάει ικανοποιητικά τη γλώσσα και να συνεννοείται», θα πει ο Γιάννης Ακριτίδης, διευθυντής σπουδών των φροντιστηρίων Καπάτου.

«CHINA GREECE TIME»
Κυκλοφορεί σε 4.000 φύλλα

Στην καρδιά της... ελληνικής Τσαϊνατάουν, κάθε εβδομάδα τυπώνεται η μοναδική κινεζική εφημερίδα. Το πρώτο θέμα της εβδομάδας που πέρασε αφορούσε -τι άλλο;- την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Κίνας Γουέν Τζιαμπάο. Με την κυκλοφορία της να έχει φτάσει σήμερα τα 4.000 φύλλα, μέσα από 48 σελίδες ενημερώνει για τις εξελίξεις στην Ελλάδα, τις σημαντικότερες ειδήσεις της εβδομάδας από την Κίνα, αλλά και νέα απ’ όλο τον κόσμο. «Η έκδοση της εφημερίδας ξεκίνησε στις αρχές του 2005. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των Κινέζων που ζουν εδώ είναι η επικοινωνία. Σκέφτηκα, λοιπόν, πως έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος που θα κάνει καλύτερη τη ζωή τους, αφού είναι δύσκολο γι’ αυτούς να μάθουν Ελληνικά,», θα πει ο 31χρονος εκδότης της εφημερίδας Ρόμπιν Γουάνγκ.

Γάγος αλά... Κινεζικα
«Τον γιο μας τον φωνάζουμε Τιεν Τιεν ή... Γιαννάκη»

Ελληνας φοιτητής σε... κινεζικό πανεπιστήμιο, πριν από 20 χρόνια, ήταν ένα πραγματικά σπάνιο φαινόμενο. Οταν ο Χρήστος Γκίκας έφτασε εκείνη την εποχή στο Πεκίνο υπήρχαν, εκτός από τους διπλωμάτες της ελληνικής πρεσβείας, 13 Ελληνες.

Σήμερα, ο κ. Γκίκας, η Κινέζα γυναίκα του Σιάου Τινγκ Μπανγκ και ο 11χρονος γιος τους Τιεν Τιεν ή Γιαννάκης, που ζουν στη Νέα Σμύρνη, μοιράζονται τον χρόνο τους ανάμεσα σε Ελλάδα και Κίνα. Ο κ. Γκίκας σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Γουεστμίνστερ του Λονδίνου και συγχρόνως ξένες γλώσσες, λογοτεχνία και μετάφραση.

Η Σιάου Τινγκ, που σήμερα μιλά άπταιστα Ελληνικά και δηλώνει «Κινέζα και Ελληνίδα», έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία και Νοσηλευτική. «Πιστεύαμε ότι μια μέρα θα δημιουργηθεί ένα κλίμα προσέγγισης των λαών μας, αυτό που είδαμε με την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού. Οι Κινέζοι λατρεύουν την Ελλάδα σαν τη χώρα με έναν εξίσου σπουδαίο πολιτισμό», μας λέει.

Ο κ. Γκίκας στο 3ο έτος των σπουδών του πήγε για πρακτική εξάσκηση στην Κίνα. «Από τον Σεπτέμβρη του 1990 μέχρι τον Ιούνιο του 1991 έπρεπε να ολοκληρώσω μια μελέτη. Την τελείωσα 5 μήνες νωρίτερα κι έτσι ταξίδεψα και σε άλλες περιοχές της Κίνας. Υστερα, ήρθε... ο έρωτας! Γνώρισα τη Σιάου Τινγκ και από τότε όλα στη ζωή μας είναι συγχρόνως ελληνικά και κινεζικά». Γ. ΚΡΗΤΙΚΟΣ

«Τσαϊναταουν»
Η κρίση χτύπησε και τα κινεζικά μαγαζιά

Τα μαγαζιά των Κινέζων δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Η πλειονότητα των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός πολιτών της μεσαίας τάξης τα τιμούν δεόντως. Ειδικά στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας υπάρχουν έως και ολόκληρα πενταώροφα κτίρια που στεγάζουν μαγαζιά που πωλούν οτιδήποτε, εξειδικευμένες υπεραγορές τροφίμων, αλλά και την εφημερίδα που εκδίδεται στη χώρα μας στα κινεζικά. Παρότι, εδώ και 15 χρόνια, τα «κινέζικα» γνώρισαν ένα πρωτοφανές αναπτυξιακό ελντοράντο, η σημερινή πραγματικότητα είναι ριζικά διαφορετική. Με την αγοραστική δύναμη να καταγράφει ιστορικά χαμηλά, ακόμα και καθημερινά ψώνια τείνουν να γίνουν είδος πολυτελείας.

«Ελληνες κατά το ήμισυ»Ο κ. Λι νοικιάζει δύο αντικριστά καταστήματα στην οδό Σοφοκλέους. Το ένα πωλεί αξεσουάρ, ζώνες, ψεύτικα κοσμήματα και κάθε λογής νεωτερισμούς. Το άλλο, ένα σούπερ μάρκετ ασιατικών τροφίμων, παραμένει ερμητικά κλειστό. «Η κρίση δεν κάνει διακρίσεις. Πουλάμε φτηνότερα και από φτηνά, αλλά φαίνεται ότι αυτό δεν αρκεί για να προσελκύσει τον κόσμο», λέει ο κ. Λι.

Ζητάμε την άποψή του για την Ελλάδα και η απάντηση είναι χαρακτηριστική: «Η ζωή μας στην Ελλάδα είναι μια χαρά. Τα παιδιά μου γεννήθηκαν εδώ, έλαβαν ελληνική μόρφωση και θεωρούν τους εαυτούς τους Ελληνες κατά το ήμισυ».

Ο πρόεδρος της Ενωσης Κινέζων Ελλάδας δίνει το στίγμα του μέσου συμπατριώτη του που επέλεξε τη χώρα μας ως δεύτερη πατρίδα. «Οι περισσότεροι Κινέζοι προέρχονται από φτωχές επαρχίες και μιλούν μόνο τη μητρική τους γλώσσα. Αυτό είναι προφανώς και το κυριότερο εμπόδιο για ουσιώδη επαφή με τους ντόπιους. Θα νικήσουμε το εμπόδιο της γλώσσας. Οι σχέσεις μας με τους Ελληνες θα γίνουν βαθύτερες και αμοιβαία επωφελείς».

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ - ΜΑΤΙΝΑ ΔΕΜΕΛΗ

Dedication ~ New York Rock & Roll Ensemble

Η φωτογραφία της ημέρας..

Τσε Γκεβάρα..

Σαν σήμερα 9 Οκτωβρίου του 1967, δολοφονήθηκε

στη ζούγκλα της Βολιβίας ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.

Ήταν μόνο 39 χρονών. Δεν γέρασε... 

Ίσως γιατί οι μύθοι δεν πρέπει να γερνάνε...

«Το όνομά μου είναι Rachel Corrie»...

Η εταιρεία Familia σε συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου παρουσιάζουν την παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie», σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου, για 2^η χρονιά και για ένα μόνο μήνα, από 1η έως 31 Οκτωβρίου.

Θέατρο του Νέου Κόσμου

Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Αθήνα, Τηλέφωνο: 210 – 9212900

http://www.theatroneoukosmou.gr/

 

Το όνομά μου είναι Rachel Corrie

ένα έργο βασισμένο στα ημερολόγια και τα emails της Rachel Corrie που επιμελήθηκαν οι Alan Rickman και Katharine Viner.

Μία αληθινή ιστορία. Μία παράσταση που απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα θέατρο ντοκουμέντο που «μιλάει» την αλήθεια. Η 23χρονη αμερικανοεβραία Rachel Corrie βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια της άλλης πλευράς με τα δικά της μάτια… Την αλήθεια του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση… Και συνάντησε το θάνατο…

Ήταν ηρωίδα; Ήταν τρελή;

Λίγα λόγια για την ιστορία του έργου

Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Royal Court Theater του Λονδίνου το 2005, σε σκηνοθεσία του Alan Rickman, όπου και σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας το βραβείο «London Theatergoers’ Choice Award» για την «Καλύτερη Θεατρική Παράσταση», «Καλύτερη Σκηνοθεσία» και «Καλύτερη Σόλο Ερμηνεία». Παίχτηκε έκτοτε σε πολλά θέατρα της Αγγλίας και της Αμερικής, καθώς και σε πολλές άλλες χώρες παγκοσμίως, όπως την Αυστραλία, το Μεξικό ακόμα και το Ισραήλ. Το έργο τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις ανά τον κόσμο, ενώ αξιοσημείωτη παραμένει η ακύρωση - για το φόβο πολιτικών αντιποίνων - προγραμματισμένων παραστάσεων στη Νέα Υόρκη, το Μαϊάμι και το Τορόντο.

Μου λείπεις, Τσάρλυ!

Μου λείπεις Τσάρλυ Μπράουν. Κι εσύ και η παρέα σου. Αυτές τις μέρες θα έσβηνες 60 κεράκια σε τούρτα γενεθλίων, αλλά το 1999 ο δημιουργός σου, ο Τσάρλ Σούλτς, έβαλε τον Σνούπυ, μπροστά σε μια γραφομηχανή πάνω στο σκυλοσπιτό του, να ανακοινώνει το τέλος των Πίνατς- από τα λατρεμένα κόμικς τις προηγούμενες δεκαετίας. Ενα μήνα μετά ο Σούλτς αποχωρούσε από το μάταιο τούτο κόσμο, αφήνοντας πίσω του αμέτρητα καρέ με την τρελοπαρέα σου να έχει πει ατάκες που έγραψαν ιστορία.

Μου λείπεις Τσάρλυ, αν και θα σου το ομολογήσω ότι δικός μου αγαπημένος ήταν ο Λάινους, ο μικρός νευρωτικός διανοούμενος, που έσερνε μαζί του ένα κουβερτάκι, για να νιώθει ασφάλεια και συνήθιζε απο αμηχανία να πιπιλάει το δάχτυλό του. Τι είχε τραβήξει κι απο εκείνη την κακίστρω την Λούση, που δεν χρώσταγε καλή κουβέντα σε άνθρωπο, αν και πίσω από τις ισοπεδωτικές της θέσεις, υπήρχε μεγάλη αλήθεια.

Αλήθειες και ψέματα των ενηλίκων υπήρχαν Τσάρλυ σε όλους σας, με ένα τρόπο τόσο αφοπλιστικό, δήθεν αθώο, που θα έκανε και τον Φρόυντ ακόμη να γελάει! Και μήπως εμείς δεν γελούσαμε μέχρι δακρύων με τις υπαρξιακές, μεταφυσικές και κοινωνικές ανησυχίες σας; Με την στόφα των πρώιμων losers που σας είχε δώσει ο μπαμπάς σας στα 20.000 στρίπ των 4 καρέ, στα 50 χρόνια που μας κάνατε παρέα; Δεν συμμετείχαμε στα σχέδια που καταστρώνατε, στα πάρτι που κάνατε, στους έρωτες και τους καβγάδες που στήνατε, στις σκέψεις του Σνούπυ, που ξαπλωμένος ανάσκελα στο σπίτι του, αναρωτιόταν για το νόημα της ζωής...

Εντάξει Τσάρλυ, είναι αλήθεια ότι κάποια στιγμή σας έκλεψε τη δόξα ο Σνούπυ- αξεπέραστος όταν υιοθέτησε ως σήμα του το κράνος πιλότου του Α Παγκοσμίου πολέμου- αλλά και ο πιο εύκολος στόχος των διαφημιστών. Το έχουν αυτό οι σκύλοι, Τσάρλυ, μπορεί να γίνουν πιο δημοφιλείς από τα αφεντικά τους. Ετσι, έγινε αξεσουάρ παντός τύπου και γέμισε ο κόσμος Σνούπυ... αλλά συμβαίνουν κι αυτά στην καταναλωτική κοινωνία που ζούμε!

“Η ευτυχία δεν ειναι και πολύ αστεία”, είχε πει κάποτε ο εμπνευστής σας που κατέκτησε με τα peanuts μια αξιοζήλευτη θέση στην ιστορία των κόμικς. Τόσο, που εσύ και η παρέα του, γίνατε και εξώφυλλο στο ΤΙΜΕ, το οποίο σημείωνε:

"Οι περισσότεροι από μας είναι γραφτό να χάνουμε συχνότερα απ΄όσο κερδίζουμε. Αυτό είναι το μεγάλο καλαμπούρι των “Πίνατς”. Ο Τσάρλς Σουλτς το ανέπτυξε μέσα από τις περιπέτειες των μικρών ηρώων του, που αντιμετωπίζουν ένα συσσίφειο κόσμο γεμάτο δέντρα που τρώνε χαρταετούς και μπάλες που δραπετεύουν. Το έργο της ζωής του ήρθε να μας τονίσει πως η αυτοεπίγνωση και μια λεπτή αίσθηση ειρωνείας δεν σημαίνουν συναισθηματική φτώχεια και πως το να χάνεις στη ζωή δεν ισοδυναμεί με ήττα.”

Γειά σου Τσάρλυ, φιλιά σ όλα τα παιδιά, ειδικότερα στην αδυναμία μου, τον Λάινους.

της Γιούλας Ράπτη

www.protagon.gr 

Mercedes Sosa - Alfonsina el Mar..

Ιδιώνυμο..

…τραλαλάμ… τραλαλάμ
τι ώρα να ’ναι
όλη τη νύχτα χτύπαγα το κουδούνι σου μα δεν ήσουνα πάνω.
Μη σε νοιάζει… όταν ο κόσμος περνούσε έκανα πως ψάχνω την τσάντα μου.

Ξέρω ’γώ… έτσι έκανα πάντα
Δεν ήτανε τίποτα σοβαρό
δεν ήθελα να σε τρομάξω πάλι
ήθελα μονάχα να σου πω να πάμε να παίξουμε.

Από την άλλη μεριά δεν περνάν αυτοκίνητα
αλήθεια σου λέω
μονάχα καρότσια την πρωτομαγιά
κι ακόμα είναι Νοέμβρης
πάρε αν θες και τ’ άλλα παιδιά
μην τους αφήσουμε γέρους
πίσω απ’ το ταχυδρομείο – σκύψε να σου πω – είναι μια ξύλινη γέφυρα
που ενώνει τ’ αστέρια
άμα με πάρεις καβάλα στους ώμους σου θα κατεβάσω μερικά.

Αν έχεις δουλειά αυτό τον καιρό δεν πειράζει.
Πάμε μια άλλη φορά. Μόνο μη βγεις, να κοιμηθείς νωρίς
να ξεκινήσουμε πρωί πριν βγει ο ήλιος
Πριν, πιο πριν, τότε που βγαίνουνε οι αθλητικές εφημερίδες.

Αν θες είναι καλύτερα – καλύτερο –
να κοιμηθούμε αγκαλιά
δε θα βήχω τη νύχτα
δε θα τραβάω τα σεντόνια
θα λουστώ
θα ’μαι φρόνιμη
ακούνητη
θα ’μαι σαν πεθαμένη

Μη με ξεχάσεις όμως το πρωί
γιατί έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους
έτσι που το ’καναν για να μην ενοχλούν τους δίπλα ή κι έτσι γι’ αστείο
και δεν ξαναξυπνήσανε
κι ούτε που παίξανε ποτέ.


Κατερίνα Γώγου

Περιμένοντας το βράδυ..

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βραδιά
κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
κι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες
στον καθρέφτη πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο η ένα παράθυρο
και ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο
το παρελθόν ένα αίνιγμα
η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.
Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση

Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θέε μου, τι ηδονές
τι όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.

Τάσος Λειβαδίτης